На тоқатӣ ки бимонад дили ман аз талабаш

نه طاقتی که بماند دل من از طلبش

На ҷуръатӣ ки шавад тани равона дар ақабаш

نه جرئتی که شود تن روانه در عقبش

Шабӣ ба бистари ман хуфта буду ҷони маро

شبی به بستر من خفته بود و جان مرا

Набӯд ҷуръати икбўсаҳ аз ду лаъли лабаш

نبود جرئت یکبوسه از دو لعل لبش

Чаро рӯй зи пай ӯ дило бад-ӣни ҷуръат

چرا روی ز پی او دلا بدین جرئت

Магари ту ғофилӣ аз сулҳу қаҳр бе сабабаш

مگر تو غافلی از صلح و قهر بی سببش

Намӯд даъвии ҷуръат ба ошиқии Фарҳод

نمود دعوی جرئت به عاشقی فرهاد

Ки ишқи кӯфти сарашро ба сангу гирдобаш

که عشق کوفت سرش را به سنگ و گردابش

Машав далери бширин забонии хубон

مشو دلیر بشیرین زبانی خوبان

Ки ҳаст хандаи шер аз фузӯнии ғазабаш

که هست خنده شیر از فزونی غضبش