Фидои бдрўи рухи моҳу зулфи пари шиканаш

فدای بدرو رخ ماه و زلف پر شکنش

Ҳаловати лаби ширини малоҳати суханаш

حلاوت لب شیرین ملاحت سخنش

Сухан чу аз лаби лаълаш бурун шавад гўӣӣ

سخن چو از لب لعلش برون شود گوئی

Бқнду машк ва меомехтааст дар даҳанаш

بقند و مشک و می آمیخته است در دهنش

Қалам чу оҳӯӣ чинасту номаи дашти хутан

قلم چو آهوی چین است و نامه دشت ختن

Абиру ғолияи боради зи нофаи хутанаш

عبیر و غالیه بارد ز نافه ختنش

Чаҳ оят аст надонам ки саҷда кард бар ӯ

چه آیت است ندانم که سجده کرد بر او

Баҳору боғу раёҳину сунбулу саманаш

بهار و باغ و ریاحین و سنبل و سمنش

Агар чаҳ шуд ғами ишқаши балои ҷону танам

اگر چه شد غم عشقش بلای جان و تنم

Ҳазор ҷону тани ман фидои ҷону таниш

هزار جان و تن من فدای جان و تنش

Аннани сабр раҳо карда дили зи ғуссаи онк

عنان صبر رها کرده دل ز غصه آنک

Раҳои нмикнди айём дар канори маниш

رها نمیکند ایام در کنار منش

Касе ки лаъли лабаши хотам сулаймон шуд

کسی که لعل لبش خاتم سلیمان شد

Чаҳ бок бошад аз осеби саҳари аҳриманаш

چه باک باشد از آسیب سحر اهرمنش

Ту оннигор дили афрӯзу шамъи тобоне

تو آن نگار دل افروز و شمع تابانی

Ки кас наёфта парвонаро дар анҷуманаш

که کس نیافته پروانه را در انجمنش

Бхокпои азизат буд марои шавқӣ

بخاکپای عزیزت بود مرا شوقی

Ки кӯр бар басараш ё ғариб бар ватанаш

که کور بر بصرش یا غریب بر وطنش

Ғамӣ ки бар дилам аз даврят фароз омад

غمی که بر دلم از دوریت فراز آمد

На бесутун мутаҳаммил шавад на кӯҳканаш

نه بیستون متحمل شود نه کوهکنش

Чунон нишаста хаёли рахт ба сафҳаи дил

چنان نشسته خیال رخت به صفحه دل

Ки моҳ дар фалакаш ё ки шамъ дар лаганаш

که ماه در فلکش یا که شمع در لگنش

Адиб даст бидорад зи доманати рӯзӣ

ادیب دست بدارد ز دامنت روزی

Ки хок тира кунад судаи домани кафанаш

که خاک تیره کند سوده دامن کفنش

Вгрчўи перҳанати танг дар бағал гирад

وگرچو پیرهنت تنگ در بغل گیرد

Нагунҷад ин тани нолони даруни перҳанаш

نگنجد این تن نالان درون پیرهنش

Амӣрӣ аз сари Кувайти ҳамон тамаъ дорад

امیری از سر کویت همان طمع دارد

Ки ҳоҷӣ аз ҳаҷару бути параст аз вснш

که حاجی از حجر و بت پرست از وثنش