Аз ҳикояти соли сесад ва на

از حکایت سال سیصد و نه

Ин ҳадисам куҷо шавад фурмаш

این حدیثم کجا شود فرمش

Ки чу ҳаллоҷро бидор заданд

که چو حلاج را بدار زدند

На Рахш зард шуд на чеҳраи турш

نه رخش زرد شد نه چهره ترش

Чун баромади фарози дори бақо

چون برآمد فراز دار بقا

Гуфт эй ғофилони зи донишу ҳаш

گفت ای غافلان ز دانش و هش

Пунбаи фарсӯда аз камон гардад

پنبه فرسوده از کمان گردد

Оташ аз обу оҳан аз чаккуш

آتش از آب و آهن از چکش

Арши ман собитасту нақши ҷлӣ

عرش من ثابت است و نقش جلی

Сабт алърш гуфта сами анқш

ثبت العرش گفته ثم انقش

Ин на марг аст зиндагӣаст ки нест

این نه مرگ است زندگیست که نیست

Мизбони Карими меҳмони каш

میزبان کریم مهمان کش

Атсаи ман зи нафх рҳмн аст

عطسه من ز نفخ رحمن است

Атсаи мағзи саръӣ аз кунадаш

عطسه مغز صرعی از کندش

Ман климми Асои ман дор аст

من کلیمم عصای من دار است

Атўкؤи алии алъсоу аҳаш

اتوکؤ علی العصا و اهش

Гуфташ он як шаҳодатон баргӯӣ

گفتش آن یک شهادتان برگوی

Ки замонат расида гуфт хамаш

که زمانت رسیده گفت خمش

Шамъи айвони дӯст чеҳра ӯст

شمع ایوان دوست چهره اوست

Нури хуршеди байн ва шамъ бикаш

نور خورشید بین و شمع بکش