Шабӣ дар рӯстои меҳмон худ хонд

شبی در روستا مهمان خود خواند

Маро дар хонаи перии тоъни алсн

مرا در خانه پیری طاعن السن

Ҳаме гуфт эй дареғ аз ҳуши ин халқ

همی گفت ای دریغ از هوش این خلق

Ки нашносад мзнбро зи Муҳсин

که نشناسد مذنب را ز محسن

Гаронӣ зон фитод андари Варомин

گرانی زان فتاد اندر ورامین

Ки кишташи ҷумла арзонӣаст бар син

که کشتش جمله ارزانی است بر سن

Чаро борӣ насузонанд син ро

چرا باری نسوزانند سن را

Магар нашунидаанд алсни болсн

مگر نشنیده اند السن بالسن