Халқи гўиндм бо бори гунаҳ бар дар мейр

خلق گویندم با بار گنه بر در میر

Чун дуӣ ҳаст бурун аз дар дурандешӣ

چون دوی هست برون از در دوراندیشی

Гуфтам армир ба ҷони ман мискин тозад

گفتم ارمیر به جان من مسکین تازد

Гар дареғи орм аз ӯ , ҳаст зи нодарвешӣ

گر دریغ آرم از او، هست ز نادرویشی

Реги саҳроро бар ҷурми ман афзӯнӣ нест

ریگ صحرا را بر جرم من افزونی نیست

Лек бахшоиш ӯ рост ба ҷурмами бешӣ

لیک بخشایش او راست به جرمم بیشی

Афв ӯ барқу гуноҳи ман шарманда чу абр

عفو او برق و گناه من شرمنده چو ابر

Барқ аз абр падедаст ки гирад пешӣ

برق از ابر پدید است که گیرد پیشی

Мейр хасмаст ба бадхоҳи шаҳаншоҳ ва марост

میر خصم است به بدخواه شهنشاه و مراست

Бо адуии шаҳ на дӯстӣ ва на хешӣ

با عدوی شه نه دوستی و نه خویشی

Шаҳ парастаст дили вай на худу хеши параст

شه پرست است دل وی نه خود و خویش پرست

Гарчи бошад барӣ аз бехудӣ ва бе хешӣ

گرچه باشد بری از بی خودی و بی خویشی

Ба худои савганд эй мейр ки аз хиҷлати ту

به خدا سوگند ای میر که از خجلت تو

Рагу пай бар тан Марӣ кунадам мўнишӣ

رگ و پی بر تن ماری کندم مونیشی

Эзадати даст қавӣ доду дили равшани пок

ایزدت دست قوی داد و دل روشن پاک

Ки бидон никўӣии ореу накӯи андешӣ

که بدان نیکوئی آری و نکو اندیشی

Зини дилу даст маҳоласт бадӣ зояду шар

زین دل و دست محال است بدی زاید و شر

Наравад каъбаи параст аз паии озари кешӣ

نرود کعبه پرست از پی آذر کیشی

Мяш дар ҷома гиреҳгон нашавад ҳаргиз лек

میش در جامه گرگان نشود هرگز لیک

Борҳо дидаам аз гург биёбон мешайъ

بارها دیده ام از گرگ بیابان میشی

Фитрату кеши ту бахшоишу фазл ва ҳунар аст

فطرت و کیش تو بخشایش و فضل و هنر است

Тўӣии онкас ки накӯи фитрату некӯи кешӣ

توئی آنکس که نکو فطرت و نیکو کیشی

Ба дилу панҷау неру на зи кибру ҷабарут

به دل و پنجه و نیرو نه ز کبر و جبروت

Ба далерони ҳамаи ғолиби зи амирони пешӣ

به دلیران همه غالب ز امیران پیشی

Дили ту манбаи лутфу дили мо махзани ғам

دل تو منبع لطف و دل ما مخزن غم

зи ту длҷўӣии шоёну зи мо длришӣ

ز تو دلجوئی شایان و ز ما دلریشی

Омадами сӯии ту мейро ки ба подоши гунаҳ

آمدم سوی تو میرا که به پاداش گنه

Кашем вар накашӣ , май бикашади дарвешӣ

کشیم ور نکشی، می بکشد درویشی

эй сипаҳсолор инак сипаҳи мӯату ҳаёт

ای سپهسالار اینک سپه موت و حیات

Тобеъ туаст ки чун гўӣӣ ва чун андешӣ

تابع تو است که چون گوئی و چون اندیشی