Вайрона кард чархи бустону кохи мо

ویرانه کرد چرخ بستان و کاخ ما

Шуд тангнои ғами қасри фарохи мо

شد تنگنا غم قصر فراخ ما

Он рӯҳи тобнок бар зрўаҳи сипеҳр

آن روح تابناک بر ذروه سپهر

Шуд дар сафи малик аз диўлохи мо

شد در صف ملک از دیولاخ ما

Пурсидам аз хиради таърихи фӯти вай

پرسیدم از خرد تاریخ فوت وی

Гуфто « ба ногаҳони пажмурдаи шохи мо »

گفتا «به ناگهان پژمرده شاخ ما»