Якшанбеи ёздаҳуми рабиъи алаввали якҳазор ва сесад ва ҳашт буд ки коргузорони ҳазрати мустатоби ақдаси волои рӯҳии фидоаи ин чокари хонзодро дар дарбори осмони мадори бхўостнд то шърхўонӣ кунам султони ълихон ки яке аз муҳтарамин маҳорими хилвату манишёни остони ақдаси он ҳазратаст ҳозир буд ҳазрати валиаҳдии рӯҳии фидоа бар сиблати мутоябаи байтии ду се аз чокар хостанд ки мушорунилайҳро ҳиҷо гӯям ва ман чун итоати фармонро ногузир будам бо инки ҳаҷви мардумони гуфтани хоссаи бузургонро аз қонӯни фазлу рӯяти худ даври мидонстми ин қитъаро дар ҳамон соъат бигуфтаму ҳамагонро боиси офарин бар ман гардид .

یکشنبه یازدهم ربیع الاول یکهزار و سیصد و هشت بود که کارگزاران حضرت مستطاب اقدس والا روحی فداه این چاکر خانزاد را در دربار آسمان مدار بخواستند تا شعرخوانی کنم سلطان علیخان که یکی از محترمین محارم خلوت و منشیان آستان اقدس آن حضرت است حاضر بود حضرت ولیعهدی روحی فداه بر سبیل مطایبه بیتی دو سه از چاکر خواستند که مشارالیه را هجا گویم و من چون اطاعت فرمان را ناگزیر بودم با اینکه هجو مردمان گفتن خاصه بزرگان را از قانون فضل و رویت خود دور میدانستم این قطعه را در همان ساعت بگفتم و همگان را باعث آفرین بر من گردید.