Чу донои бпоёни расонади ин сухан

چو دانا به پایان رساند این سخن

Таҳамтани ниўшиди сар то ббн

تهمتن نیوشید سر تا به بن

Ба дили брспрди он суханҳои нағз

به دل برسپرد آن سخن‌های نغز

Ки буи май ва машк додӣ ба мағз

که بوی می و مشک دادی به مغز

Вазони пас сӯии бори шаҳ Рахш ронад

وزآن پس سوی بار شه رخش راند

Дарин раҳи бобод ва вайрон намонад

درین ره به آباد و ویران نماند

Ба даргоҳи он хусрави тоҷи бахш

به درگاه آن خسرو تاج‌بخش

Фурӯд омад аз пушти тозандаи Рахш

فرود آمد از پشت تازنده رخش

Замин бӯса дод он яли сарфароз

زمین بوسه داد آن یل سرفراز

Бадӣдори шаҳи барад аз дили намоз

به دیدار شه برد از دل نماز

Сипас гуфт шоҳо анӯша бизӣ

سپس گفت شاها انوشه بزی

Ки дарёи дилу осмони прўзӣ

که دریا‌دل و آسمان‌پَروَزی

зи фари ту гетии биболади ҳаме

ز فرّ تو گیتی ببالد همی

зи хашми ту ахтар бинолад ҳаме

ز خشم تو اختر بنالد همی

Бен каҳкашони хокпои ту бод

بن کهکشان خاک پای تو باد

Ҷаҳони зери пар эй ту бод

جهان زیر پرّ همای تو باد

Ба дастури шоҳони яке бршнў

به دستور شاهان یکی برشنو

Ки ин бандаро достонӣаст нав

که این بنده را داستانی‌ست نو

Ба рӯзи хуру моҳи ардии биҳишт

به روز خور و ماه اردیبهشت

Ки кӯҳ аз гёи сабзу ҳомӯни зи кишт

که کوه از گیا سبز و هامون ز کشت

Сӯии хоки брдъ шитобон шудам

سوی خاکِ بَردَع شتابان شدم

зи дидори симурғ шодон шудам

ز دیدار سیمرغ شادان شدم

Бидидам ҳакими ҷаҳондида ро

بدیدم حکیم جهاندیده را

Марони порсои марди бгзидаҳ ро

مر آن پارسا مرد بگزیده را

Бкўаҳи андарун дар бен ғори жарф

به کوه اندرون در بن غار ژرف

зи пераш бар сари бборидаҳи барф

ز پیرْش بر سر بباریده برف

Сеӣ сарви хамида ҳамчун камон

سهی سرو خمّیده همچون کمان

Танишро чу кимхт шуд парниён

تنش را چو کیمُخت شد پرنیان

Ту гўӣӣ ки рӯзаш сарояд ҳаме

تو گویی که روزش سراید همی

Рӯонаш ба минӯ гароед ҳаме

روانش به مینو گراید همی

Маро гуфт к-эии пўрдстони сом

مرا گفت کای پور دستان سام

Сазадгар барии зии шаҳ аз ман паём

سزد گر بری زی شه از من پیام

Нахустин чу дарбораши оӣии фурӯд

نخستین چو دربارش آیی فرود

Бар он рӯйу болои расонии дуруд

بر آن روی و بالا رسانی درود

Сипас гуфта ман бар ӯ ёд кун

سپس گفتهٔ من بر او یاد کن

Бондрзи некӯи дилаш шод кун

به اندرز نیکو دلش شاد کن

Бигӯяш ки шоҳо ҳшиўор бош

بگویش که شاها هشیوار باش

Ба ҳар кори бино ва бедор бош

به هر کار بینا و بیدار باش

МФрмоӣ бар сифлаи кори бузург

مفرمای بر سفله کار بزرگ

Мадаи гилаи рӯсторо ба гург

مده گلّهٔ روستا را به گرگ

Макун пушт бар гуфта мӯбадон

مکن پشت بر گفتهٔ موبدان

Мазан такя бар раъии нобахрадон

مزن تکیه بر رأی نابخردان

Ки шаҳи ҳамчу мағзасту гетӣ чу тан

که شه همچو مغز است و گیتی چو تن

Ҳакямону равшандилони перҳан

حکیمان و روشندلان پیرهن

Чу дар ҷомаи танро напушад касе

چو در جامه تن را نپوشد کسی

Ба мурдод мағзаш баҷушад басӣ

به مرداد مغزش بجوشد بسی

Гирифтам шаҳ аз пушти ҷамшеди зод

گرفتم شه از پشت جمشید زاد

На аз тухмаи моҳу хуршеди зод

نه از تخمهٔ ماه و خورشید زاد

Чу кайфар кашад чарх , ҷамшед кист

چو کیفر کشد چرخ، جمشید کیست

Бар бод бунёд кун , бед чист

بر باد بنیاد کن، بید چیست

Ту дидӣ ки ҷамшедро тоҷу тахт

تو دیدی که جمشید را تاج و تخت

Биғмо шуд Андам ки баргашти бахт

به یغما شد آن دم که برگشت بخت

Чу дар малик дигар шуд андеша аш

چو در ملک دیگر شد اندیشه‌اش

Бар оварад дасти аҷали реша аш

برآورد دست اجل ریشه‌اش

Бар афтод бунёдаш аз бех ва бен

برافتاد بنیادش از بیخ و بن

Бзҳок нав шуд сарои куҳан

به ضحاک نو شد سرای کهن

Сазадгар шҳншаҳ ба пешинён

سزد گر شهنشه به پیشینیان

Ки рафтанд ва шуд номашон аз миён

که رفتند و شد نامشان از میان

Яке бингарад панд гирад ҳаме

یکی بنگرد پند گیرد همی

Раҳ доду дониши пазиради ҳаме

ره داد و دانش پذیرد همی

Чу зин гардад ҳамеи рӯзгор

چو زین گردد همی روزگار

Гароед ба анҷом аз оғози кор

گراید به انجام از آغاز کار

Вагарна чу тирӣ раҳо шуд зи шаст

وگرنه چو تیری رها شد ز شست

Наёрад дигар бора ӯро бадаст

نیارد دگرباره او را به دست

Пушаймоняши суди надиҳади ҳаме

پشیمانی‌اش سود ندهد همی

Дили сӯхтаи дӯди надиҳади ҳаме

دل سوخته دود ندهد همی

Шаҳонро нишоед ки ромиш кунанд

شهان را نشاید که رامش کنند

Бглгшти бустон хиромаш кунанд

به گلگشت بُستان خرامش کنند

Бути содаро бо шаҳон кор нест

بت ساده را با شهان کار نیست

Бти бодаро назд шаҳ бор нест

بط باده را نزد شه بار نیست

Сурӯд шаҳонаст гуфтори пер

سرود شهان است گفتار پیر

зи хӯни бодау шоҳид аз теғу тир

ز خون باده و شاهد از تیغ و تیر

Чу шаҳи теғро ҳашт ва соғар гирифт

چو شه تیغ را هِشت و ساغر گرفت

Бидон теғ бояд сараш барграфт

بدان تیغ باید سرش برگرفت

Раияти зҷўри ту баста шуданд

رعیت ز جور تو بِستُه شدند

Ҳамаи ҷуфти тимор вондаҳ шуданд

همه جفتِ تیمار و اَندُه شدند

зи озори ту халқро хоби не

ز آزار تو خلق را خواب نی

Ба бедоди ту кӯҳро тоби не

به بیداد تو کوه را تاب نی

Даридӣ дилу Зуҳраи халқ ро

دریدی دل و زهرهٔ خلق را

Кашидӣ зи дӯши гадои далқ ро

کشیدی ز دوش گدا دلق را

Зар аз дӯстгирӣ ба душмани диҳӣ

زر از دوست گیری به دشمن دهی

Бакоҳӣ зи ҷони моя бар тани диҳӣ

بکاهی ز جان مایه بر تن دهی

Кнорнгу ганҷури ту сову бож

کنارنگ و گنجور تو ساو و باژ

Ситонанд аз ма ба дашному жож

ستانند از مه به دشنام و ژاژ

Ндонӣ ки ин божу сов аз ту нест

ندانی که این باژ و ساو از تو نیست

Дарин бӯстони тухму гов аз ту нест

درین بوستان تخم و گاو از تو نیست

Худованди бустон туро дода музд

خداوند بستان ترا داده مزد

Ки бошӣ нигаҳбони боғаши зи дузд

که باشی نگهبان باغش ز دزد

Агар норавои миваи чинии зи шох

اگر ناروا میوه چینی ز شاخ

НаМонӣ дар он бӯстони фарох

نمانی در آن بوستان فراخ

Чу ранҷида кардӣ кишоварз ро

چو رنجیده کردی کشاورز را

Нахоҳӣ дигар дидан он марз ро

نخواهی دگر دیدن آن مرز را

Ту чӯпонӣу мардумон чун гила

تو چوپانی و مردمان چون گله

Шдстнд дар кӯҳу ҳомӯни яла

شدستند در کوه و هامون یله

Макаши барраи мяши деҳқони гирд

مکش برهّ میش دهقان گُرد

Ки ӯро ба зинҳори адлати супурд

که او را به زنهار عدلت سپرد