Пас онгаҳ дар айвони худ бнгрист
پس آنگه در ایوان خود بنگریست
Баровард оҳӣ ва аз ҷон гирист
برآورد آهی و از جان گریست
Надонистам эй хонаи вайрони шӯй
ندانستم ای خانه ویران شوی
Абои хоки торики яксони шӯй
ابا خاک تاریک یکسان شوی
Надонистам ин гунбади ложвард
ندانستم این گنبد لاژورد
Кунад рӯй сурхам бадингуна зард
کند روی سرخم بدینگونه زرد
Надонистам ин чарх кин оварад
ندانستم این چرخ کین آورد
Ситора ба хӯнам камӣн оварад
ستاره به خونم کمین آورد
Дариғо ки андари дилами орзӯӣ
دریغا که اندر دلم آرزوی
Бгл рафту ранҷами бабради оби ҷӯй
بگل رفت و رنجم ببرد آب جوی
Аё хонаи дигари пас аз ман мапоӣ
ایا خانه دیگر پس از من مپای
Мабодо ки душман наад дар ту пой
مبادا که دشمن نهد در تو پای
Барои бади андеш вайрона бош
برای بد اندیش ویرانه باش
зи ороми бегона бегона бош
ز آرام بیگانه بیگانه باش
Фурӯди ой бар фарқи бадхоҳи ман
فرود آی بر فرق بدخواه من
Бисӯзон дилаши зотши оҳи ман
بسوزان دلش زآتش آه من
Ҳамаи чархро Монӣ эй сусти раъй
همه چرخ را مانی ای سست رأی
Ҳамаи даҳрро Монӣ эй бе вафоӣ
همه دهر را مانی ای بی وفای
Чу гетӣ касе дар ту хуррам назист
چو گیتی کسی در تو خرم نزیست
Магар рафту ҳангом рафтан гирист
مگر رفت و هنگام رفتن گریست
Гузаштем ва рафтему бгзоштим
گذشتیم و رفتیم و بگذاشتیم
Ҳамаи дида нодида пиндоштем
همه دیده نادیده پنداشتیم
бадингуна бо хайли астодгон
بدینگونه با خیل استادگان
Басӣ хонд афсонаи модагон
بسی خواند افسانه مادگان
Чунон нола кард андари он рӯзи сар
چنان ناله کرد اندر آن روز سر
Ки дар санг хӯн шуд даруни гуҳар
که در سنگ خون شد درون گهر
Ки ин сабзи айвони фирӯзаи гашт
که این سبز ایوان فیروزه گشت
зи пушти сипеҳрӣу тухми биҳишт
ز پشت سپهری و تخم بهشت
Ба сад орзӯ сақф оростам
به صد آرزو سقف آراستم
Бачарх нуҳуми пояи ?ути хостам
بچرخ نهم پایه ات خواستم
зи симоби кчи шстмти зарди чеҳр
ز سیماب کچ شستمت زرد چهر
Фрўзондмти машъал аз моҳу меҳр
فروزاندمت مشعل از ماه و مهر
Биёростам абрӯят чун ҳилол
بیاراستم ابرویت چون هلال
Бинбоштми ганҷат аз зару мол
بینباشتم گنجت از زر و مال
Расонадами бгрдўни турои пои кох
رساندم بگردون ترا پای کاخ
Нишондам ба хокати басии сабзи шох
نشاندم به خاکت بسی سبز شاخ
зи оҳан ба кайвон задам пояи ?ут
ز آهن به کیوان زدم پایه ات
Ки хусбам дамии шод дар сояи ?ут
که خسبم دمی شاد در سایه ات
Банушам зи ҷӯяти басии оби сард
بنوشم ز جویت بسی آب سرد
Ба кунҷ ту осоем аз боду гирд
به کنج تو آسایم از باد و گرد
Бидам орзӯи кандарин танги зарф
بدم آرزو کاندرین تنگ ظرف
Биёсоем аз боду борону барф
بیاسایم از باد و باران و برف
Дариғо ки шуд тираи гавани бахти ман
دریغا که شد تیره گون بخت من
Сияҳ шуд дар ин хонимони рахти ман
سیه شد در این خانمان رخت من
Бирафтем аз ин ҷойгаҳи талхи ком
برفتیم از این جایگه تلخ کام
Бидон пухтагии ранҷмони гашти хом
بدان پختگی رنجمان گشت خام
Броҳт дар ин ҷонёи судами ҳеҷ
براحت در این جانیا سودم هیچ
Базӯдӣ фикандам бидон сӯи басӣҷ
بزودی فکندم بدان سو بسیج
Дар ин хонае бас ки барадем ранҷ
در این خانه ای بس که بردیم رنج
Бад-ӣни хоки вайрон басӣ хуфт ганҷ
بدین خاک ویران بسی خفت گنج
Агар хок бар сар кунад мустаманд
اگر خاک بر سر کند مستمند
Ҳамон ба ки гирад зи кӯҳии баланд
همان به که گیرد ز کوهی بلند
Вагар пӯст бояд зи тани даври барад
وگر پوست باید ز تن دور برد
Зқсоби ял ба ки чӯпони гирд
زقصاب یل به که چوپان گرد
?герати шери рахт аз бадан барканд
گرت شیر رخت از بدن برکند
Аз он ба ки саг чоплусӣ кунад
از آن به که سگ چاپلوسی کند