Сеӣ сарвӣ аз тухми шоҳон кӣ

سهی سروی از تخم شاهان کی

Чу гулбуни брўӣид дар хоки рай

چو گلبن بروئید در خاک ری

Биёрост рухсору болои фаррошат

بیاراست رخسار و بالا فراشت

Гулу лола аз чеҳра дар боғ кошт

گل و لاله از چهره در باغ کاشت

Батон сар ниҳоданд бар пой ӯ

بتان سر نهادند بر پای او

Сари сарварони гарми савдоӣ ӯ

سر سروران گرم سودای او

зи бегонау хешу наздику давр

ز بیگانه و خویش و نزدیک و دور

Бидон лаъл ширин баровард шӯр

بدان لعل شیرین برآورد شور

Чу гетии зи савдоӣ ӯ маст шуд

چو گیتی ز سودای او مست شد

зи пой андар афтод ва аз даст шуд

ز پای اندر افتاد و از دست شد

зи оҳи саҳар бар дараш пайк ронад

ز آه سحر بر درش پیک راند

Бар он каъба аз ишқ лаббайк ронад

بر آن کعبه از عشق لبیک راند

Бути нозанини чеҳра пуршарм дошт

بت نازنین چهره پرشرم داشت

Басари кибр ва дар дида озарм дошт

بسر کبر و در دیده آزرم داشت

На рухсор ӯ шамъ ҳар хона буд

نه رخسار او شمع هر خانه بود

На баргард ҳар шамъи парвона буд

نه برگرد هر شمع پروانه بود

Нашуд пухта аз ҷӯши он марди хом

نشد پخته از جوش آن مرد خام

з афсун нагашт он дили ороми ром

ز افسون نگشت آن دل آرام رام

Чу девонаи гашт аз парии ноумед

چو دیوانه گشت از پری ناامید

Наомад бау себаш аз сарву бед

نیامد به و سیبش از سرو و بید

Шунидам шабӣ гуфт дар анҷуман

شنیدم شبی گفت در انجمن

Ки мум манаст оҳани симтн

که موم من است آهن سیمتن

Ҳамаи шаб маро хусбад андари канор

همه شب مرا خسبد اندر کنار

Ба дили ғмгсор ва ба лаб мегусор

به دل غمگسار و به لب میگسار

Бхўонмши рӯзии дарин бӯстон

بخوانمش روزی درین بوستان

Ки шодон шаванд аз Рахши дӯстон

که شادان شوند از رخش دوستان

Машом аз шамемаш мънбр кунанд

مشام از شمیمش معنبر کنند

Бгрдни зи гесуаш чанбар кунанд

بگردن ز گیسوش چنبر کنند

Магари боди ин қиссаро дар наҳуфт

مگر باد این قصه را در نهفت

Бдздиди азин лаб дар он гӯш гуфт

بدزدید ازین لب در آن گوش گفت

Причҳраҳи покизаи гуфтор буд

پریچهره پاکیزه گفتار بود

Хирадманду бедору ҳӯшёр буд

خردمند و بیدار و هوشیار بود

Биҷунбед чун беди азин боди сахт

بجنبید چون بید ازین باد سخت

Валикин науфтод барг аз дарахт

ولیکن نیفتاد برگ از درخت

Чу сунбул шуд он лолаи партобу печ

چو سنبل شد آن لاله پرتاب و پیچ

Вале шиква бар лаб наёвард ҳеҷ

ولی شکوه بر لب نیاورد هیچ

Дилаш гарчи бо дарду ғами гашти ҷуфт

دلش گرچه با درد و غم گشت جفت

Парокандау носазои брнгФт

پراکنده و ناسزا برنگفت

Ҳаме гуфт кин баси мар ӯро сазо

همی گفت کاین بس مر او را سزا

Ки донад буд гуфтааш нораво

که داند بود گفته اش ناروا

Чаҳ кайфари тўонмш азин дод беш

چه کیفر توانمش ازین داد بیش

Ки расвост дар пеши инсофи хеш

که رسواست در پیش انصاف خویش

Гар инсоф бошад сухан кӯтаҳ аст

گر انصاف باشد سخن کوته است

Ки бар покии ман дилаш огаҳ аст

که بر پاکی من دلش آگه است

Забон зишт ронад сухан лек дил

زبان زشت راند سخن لیک دل

Ҳаме гуядаш каз бадӣ дар гусал

همی گویدش کز بدی در گسل

Иқўлўни боФўоҳҳмро бихон

یقولون بافواههم را بخوان

Дурустии з дил шуд кажӣ дар забон

درستی ز دل شد کژی در زبان

Забон гар нагардад бгФтори рост

زبان گر نگردد بگفتار راست

Дилу мағзу ҷон бар дурӯғаши гўост

دل و مغز و جان بر دروغش گواست

Чу ӯ худ бидонад ки бандади дурӯғ

چو او خود بداند که بندد دروغ

Агар моҳ бошад буд бе фурӯғ

اگر ماه باشد بود بی فروغ

Бад-ӣн нукта пардохт он симтн

بدین نکته پرداخت آن سیمتن

Баромад бар ӯ офарини зи анҷуман

برآمد بر او آفرین ز انجمن

Ба якбора гуфтанд аҳсанти зиҳ

به یکباره گفتند احسنت زه

Ки багушӯдӣ аз банди фикрати гиреҳ

که بگشودی از بند فکرت گره

Сурӯданд нафрин бар он марди хом

سرودند نفرین بر آن مرد خام

Ки бо заҳри олӯда майро баҷоам

که با زهر آلوده می را بجام

Фузуданд хорӣ бар он шӯхи чашм

فزودند خواری بر آن شوخ چشم

Ки аз гуфтааш ғайрат ояд бахшам

که از گفته اش غیرت آید بخشم

Касе номи некони бзштии барад

کسی نام نیکان بزشتی برد

Ки бо номи бади ҷома бар тани дард

که با نام بد جامه بر تن درد