Он лаҳза ки дар миён хӯн хуфт

آن لحظه که در میان خون خفت

Оҳистаи бзири лаб ҳаме гуфт

آهسته بزیر لب همی گفت

эй аз қадаҳи ғурури сармаст

ای از قدح غرور سرمست

Олӯда ба хӯни бигнаҳи даст

آلوده به خون بیگنه دست

Мо куштаи ҳирс ва оз халқем

ما کشته حرص و آز خلقیم

Пораи шикам ва бурӣда ҳалқем

پاره شکم و بریده حلقیم

Маҳрӯми з неъмат ҷаҳонем

محروم ز نعمت جهانیم

Бастаи лаб ва дӯхта даҳонем

بسته لب و دوخته دهانیم

На хӯрдаи гиёҳи боғу бустон

نه خورده گیاه باغ و بستان

Назимом мкидаҳи шери пистон

نزمام مکیده شیر پستان

Нашинохтаи пои зи сари дам аз шох

نشناخته پا ز سر دم از شاخ

Афтодаи бзири теғи саллох

افتاده بزیر تیغ سلاخ

Моӣим ки дар мшимаҳи моам

مائیم که در مشیمه مام

Ҳастем шаҳиди теғи айём

هستیم شهید تیغ ایام

То аз дил моам гашта берун

تا از دل مام گشته بیرون

Ғлтидаҳи бхоку хуфта дар хӯн

غلطیده بخاک و خفته در خون

Моро шуда охирина зиндон

ما را شده آخرینه زندان

Дар меъда май кашону риндон

در معده می کشان و رندان