Шоирӣ гуфт ки дар роҳи ҳиҷоз

شاعری گفت که در راه حجاز

Будам аз шавқи ҳарам дар так ва тоз

بودم از شوق حرم در تک و تاز

Дар дили бодия уштур ронадам

در دل بادیه اشتر راندم

Вази дили поки худоро хондам

وز دل پاک خدا را خواندم

Гштмии рҳспри хона чу пайк

گشتمی رهسپر خانه چو پیک

Гуфтамӣ хонаи худоро лаббайк

گفتمی خانه خدا را لبیک

Хўондмӣ ҳар нафас аз қавли каммият

خواندمی هر نفس از قول کمیت

Байт дар манқибати аҳли албит

بیت در منقبت اهل البیت

Аз ҷавонони ироқӣ бо ман

از جوانان عراقی با من

Ҳамсафар буд дарин раҳи ду се тан

همسفر بود درین ره دو سه تن

Бодаи паймо ва ғазал хону ҳариф

باده پیما و غزل خوان و حریف

Шӯху шангулу сабки рӯҳу зариф

شوخ و شنگول و سبک روح و ظریف

Зини ҳарифони вафои пешаи танӣ

زین حریفان وفا پیشه تنی

Дошт дарбори з май чанд манӣ

داشت دربار ز می چند منی

Ҳмрҳонши зи фалону баҳмон

همرهانش ز فلان و بهمان

Ҳама буданд мар ӯро меҳмон

همه بودند مر او را مهمان

Ҳар куҷои бор фурӯд овараданд

هر کجا بار فرود آوردند

Рӯй сӯии лаҳв сурӯд овараданд

روی سوی لهو سرود آوردند

Бодаи нӯшида ва сармаст шуданд

باده نوشیده و سرمست شدند

Саргарон гашта ва аз даст шуданд

سرگران گشته و از دست شدند

Рӯзии андари сробӣ дар дашт

روزی اندر سرآبی در دشت

Рахти ҳашта зи уштури паии гашт

رخت هشته ز اشتر پی گشت

Омаданд аз фарси сайри фурӯд

آمدند از فرس سیر فرود

Рафт бар чархи барин бонги сурӯд

رفت بر چرخ برین بانگ سرود

Қария эй буд ба як фарсангӣ

قریه ای بود به یک فرسنگی

Мардумаши ҷумлаи далеру ҷангӣ

مردمش جمله دلیر و جنگی

Корашон буд боиини араб

کارشان بود بآیین عرب

Куштани мардуму тороҷи салб

کشتن مردم و تاراج سلب

Тохта бар сари якдигари ҷяш

تاخته بر سر یکدیگر جیش

Фарқ наниҳода ямонии зи Қурайш

فرق ننهاده یمانی ز قریش

Золӣ аз мардуми он даҳ башитоб

زالی از مردم آن ده بشتاب

Бар сарчашма равон шуд паии об

بر سرچشمه روان شد پی آب

Қадаш аз гардиши гардун шудаи хам

قدش از گردش گردون شده خم

Рӯзгораши сияҳу ҳоли дижам

روزگارش سیه و حال دژم

Дар ҷигари хӯн ва ба рухи рехтаи ашк

در جگر خون و به رخ ریخته اشک

Дар дили андӯҳ ва ба дӯши андари машк

در دل اندوه و به دوش اندر مشک

Омад андари сари он чашма нишаст

آمد اندر سر آن چشمه نشست

Шаст дар оби равони сӯрату даст

شست در آب روان صورت و دست

Хор бо сӯзани мижгон аз пой

خار با سوزن مژگان از پای

Кунад ва нолид бадаргоҳи худоӣ

کند و نالید بدرگاه خدای

Дид ҷамъии зи ҷавонони араб

دید جمعی ز جوانان عرب

Бар сари чашмаи муҳайёии тараб

بر سر چشمه مهیای طرب

Гуфтӣ андари лаби ҷӯй ва баркашат

گفتی اندر لب جوی و برکشت

Сояи густардаи дурахшони биҳишт

سایه گسترده درخشان بهشت

Рахти айшу ҳаваси афканда дар об

رخت عیش و هوس افکنده در آب

Шуда аз соғар май масту хароб

شده از ساغر می مست و خراب

Чун ҷавонӣу ғуруру мастӣ

چون جوانی و غرور و مستی

Дошт дар хотирашони ҳамдастӣ

داشت در خاطرشان همدستی

Золро дида ва аз дидани вай

زال را دیده و از دیدن وی

Ҷӯш зад дар сарашони соғар май

جوش زد در سرشان ساغر می

Рӯй карданд бидон золи навон

روی کردند بدان زال نوان

К-эии бглзори тараби сарви равон

کای بگلزار طرب سرو روان

То ҷамоли ту фурӯғ афкан шуд

تا جمال تو فروغ افکن شد

Аз фурӯғати дили мо равшан шуд

از فروغت دل ما روشن شد

Гарчи мо бесару поӣиму гадо

گرچه ما بی سر و پائیم و گدا

Сар ниҳодем туро бар кафи по

سر نهادیم تو را بر کف پا

Аз фақирони гадо чеҳра мапуаш

از فقیران گدا چهره مپوش

Биншин базла бигӯ бода бануш

بنشین بذله بگو باده بنوش

Зонка мо яксараи меҳмони тўоим

زانکه ما یکسره مهمان توایم

Миҳмон намак хон тўоим

میهمان نمک خوان توایم

Миҳмони ҳадя яздон бӯда аст

میهمان هدیه یزدان بوده است

Акри мўолзиФи набӣ фармӯда аст

اکر موالضیف نبی فرموده است

Алғрз бо сухани шӯрангез

الغرض با سخن شورانگیز

Шеъри ширини муҳаббат омез

شعر شیرین محبت آمیز

Оташи даймау брФоби тамӯз

آتش دیمه و برفاب تموز

Нарм карданд дили санги ъҷўз

نرم کردند دل سنگ عجوز

Зол бечора надонист ки ҳаст

زال بیچاره ندانست که هست

Сухрау масхараи мардуми маст

سخره و مسخره مردم مست

Зад дар давлати деринаи хеш

زد در دولت دیرینه خویش

Давр кард аз назари ойӣнаи хеш

دور کرد از نظر آیینه خویش

Сухани аҳли риё бовар кард

سخن اهل ریا باور کرد

Хандае барзаду бозӣ сар кард

خنده ای برزد و بازی سر کرد

Паҳн шуд бар сари кишту лаби ҷӯ

پهن شد بر سر کشت و لب جو

Гуфт кӯи дил ки мнстми дилҷӯ

گفت کو دل که منستم دلجو

Навҷуонеи қадаҳ аз мепар кард

نوجوانی قدح از می پر کرد

Ганҷ чаҳ ёқӯти равон аз дар кард

گنج چه یاقوت روان از در کرد

Ба адаб бар кафи патёраи ниҳод

به ادب بر کف پتیاره نهاد

Гуфташ ин бода бихӯр навишт бод

گفتش این باده بخور نوشت باد

Зол бигирифт ва бипурсед ки чист

زال بگرفت و بپرسید که چیست

Аз чаҳ рӯи нӯшам ва ин соқӣ кист

از چه رو نوشم و این ساقی کیست

Пас балои ҷуръаи фурӯи рехти бком

پس بلا جرعه فرو ریخت بکام

Ташти парҳези дроФкнд аз бом

طشت پرهیز درافکند از بام

Баъд аз он даст сӯй хон оварад

بعد از آن دست سوی خوان آورد

Луқмае чанд зад аз ихнии сард

لقمه ای چند زد از یخنی سرد

Хӯрданӣ дид фузун аз шаш ва ҳафт

خوردنی دید فزون از شش و هفت

Сусмору вазағ аз ёдаш рафт

سوسمار و وزغ از یادش رفت

То тавонист бтъҷилу шитоб

تا توانست بتعجیل و شتاب

Хӯрд аз он қалияу бирёни кабоб

خورد از آن قلیه و بریان کباب

Сохт дар моидаи ҷавлони фарсаш

ساخت در مائده جولان فرسش

Боз шуд зон май гулгуни ҳавасаш

باز شد زان می گلگون هوسش

Он қадр хӯрд ки шуд меъдаи вай

آنقدر خورد که شد معده وی

Сайр аз қалияу сероб аз май

سیر از قلیه و سیراب از می

Бо май куҳна чу ноҳори шикаст

با می کهنه چو ناهار شکست

Шармро равнақи бозори шикаст

شرم را رونق بازار شکست

Духти ҷамшеди киёнии афканд

دخت جمشید کیانی افکند

Золи тозиро аз боми баланд

زال تازی را از بام بلند

Чеҳрааш сурх ва барафрӯхта шуд

چهره اش سرخ و برافروخته شد

Хонимони хирадаш сӯхта шуд

خانمان خردش سوخته شد

Оташ ишқ задаш шуълаи бҷон

آتش عشق زدش شعله بجان

Шаҳват табъ шуд андари ҳаяҷон

شهوت طبع شد اندر هیجان

Гуфт бо ханда ва бо ишвау ноз

گفت با خنده و با عشوه و ناز

Ба ҳарифони муҳаббати пардоз

به حریفان محبت پرداز

Ин чаҳ обаст ки давр аз ҳамаи чиз

این چه آب است که دور از همه چیز

Ҳаст сӯзандатар аз оташи тез

هست سوزنده تر از آتش تیز

Гуфташ он як буд ин бодаи ноб

گفتش آن یک بود این باده ناب

Душмани шарму хиради мояи хоб

دشمن شرم و خرد مایه خواب

Нафасро хона бар андоз вараъ

نفس را خانه بر انداز ورع

Табъро силсилаи ҷунбони тамаъ

طبع را سلسله جنبان طمع

Гуфт дар шаҳри шумо пурди ?гийон

گفت در شهر شما پرد گیان

Ҳеҷ нӯшанд аз ин қӯти равон

هیچ نوشند از این قوت روان

Базми ъушрат чу шавад омода

بزم عشرت چو شود آماده

Модаро ҳаст насиб аз бода

ماده را هست نصیب از باده

Ҷумла гуфтанд балии модау нар

جمله گفتند بلی ماده و نر

Ҳама гиранд аз ин бустон бар

همه گیرند از این بستان بر

Чун дар шиша май бгшоӣим

چون در شیشه می بگشائیم

Бизанон низ қадаҳи пимоӣим

بزنان نیز قدح پیمائیم

Чун ъҷўзи ин сухан оварад бигӯаш

چون عجوز این سخن آورد بگوش

Хандае барзад ва омад ба хурӯш

خنده ای برزد و آمد به خروش

Гуфт изнини брби алъкбаҳ

گفت یزنین برب العکبة

Гар наонишон кунӣ андари ҷаъба

گر نهانشان کنی اندر جعبه

Сари зан чун шавад аз мастии гарм

سر زن چون شود از مستی گرم

Бадарад бар тани худ ҷомаи шарм

بدرد بر تن خود جامه شرم

Зани михўораҳ ҷгрхўораҳ шавад

زن میخواره جگرخواره شود

Аҳримани сират ва патёра шавад

اهرمن سیرت و پتیاره شود

Зонка май душмани шарм ва хирад аст

زانکه می دشمن شرم و خرد است

Зан бешарму хиради дев ва дад аст

زن بی شرم و خرد دیو و دد است

Модарат чун май гулгуни нӯшад

مادرت چون می گلگون نوشد

Падарати гӯи қадаҳи хӯни нӯшад

پدرت گو قدح خون نوشد

Бодаи андари қадаҳи модаи марез

باده اندر قدح ماده مریز

Пунбаро давр кун аз оташи тез

پنبه را دور کن از آتش تیز