Ба эрониёни рӯс бедод кард

به ایرانیان روس بیداد کرد

Гумонаш ки Эрон тиҳӣ шуд зи мард

گمانش که ایران تهی شد ز مرد

Чу беша тиҳӣ монад аз нараҳ шер

چو بیشه تهی ماند از نره شیر

Шағолон дар оянд дар ваии далер

شغالان در آیند در وی دلیر

Тани хуфтаро мурда пиндоштанд

تن خفته را مرده پنداشتند

Падед омад он корзў доштанд

پدید آمد آن کارزو داشتند

Ки хсбидаҳ дар бистару масти хоб

که خسبیده در بستر و مست خواب

Тиҳӣ бошад аз ҳушу неруӣу тоб

تهی باشد از هوش و نیروی و تاب

Шабихун занад дузди мари хуфта ро

شبیخون زند دزد مر خفته را

Кунад сухраи фарзонаи ошуфта ро

کند سخره فرزانه آشفته را

Таниро ки ҷунбиш надорад зи хеш

تنی را که جنبش ندارد ز خویش

Надонад бад аз хубу андаки з беш

نداند بد از خوب و اندک ز بیش

Чаҳ бар хок бошад чаҳ бар тахти оҷ

چه بر خاک باشد چه بر تخت عاج

Чаҳ дар гӯр хусбад чаҳ андари дўоҷ

چه در گور خسبد چه اندر دواج