Бар он шаҳр ва бар лашкар ҳамла кард

بر آن شهر و بر لشکرش حمله کرد

зи шаҳру сипоҳаш бар оварад гирд

ز شهر و سپاهش بر آورد گرد

Яке нобакорӣ биҷуст аз камӣн

یکی نابکاری بجست از کمین

Мари он шоҳро тез зад бар ҷабин

مر آن شاه را تیز زد بر جبین

Чаҳ сарвии зпоӣ андар омад бхок

چه سروی زپای اندر آمد بخاک

з хок омаду боз бар шуд бхок

ز خاک آمد و باز بر شد بخاک

Дареғи ончунон шоҳи бодайн ва дод

دریغ آنچنان شاه بادین و داد

Ки чун он шаҳ ҳаргиз наёяд биёад

که چون آن شه هرگز نیاید بیاد

Ҳамаи ном ӯро ба некӣ баранд

همه نام او را به نیکی برند

Бгитӣ на як тан аз ӯ дилхуранд

بگیتی نه یک تن از او دلخورند

Брأӣ бидоду бнирўу бахт

برأی بداد و بنیرو و بخت

Расед аз амӣрии бшоҳӣу тахт

رسید از امیری بشاهی و تخت

Се давлати варо паст шуд бошукӯҳ

سه دولت ورا پست شد باشکوه

зи шарқу зи ғарбу зи дарёу кӯҳ

ز شرق و ز غرب و ز دریا و کوه

Чаҳ мо дўчаҳи лейдии бФрмон ӯ

چه ماد و چه لیدی بفرمان او

Чаҳ Бобул ки будӣ ба паймон ӯ

چه بابل که بودی به پیمان او

Накардӣ бадии бояке зери даст

نکردی بدی بایکی زیر دست

На аҳд ва на паймони худро шикаст

نه عهد و نه پیمان خود را شکست

Баҳри ҷои харобии бад обод кард

بهر جا خرابی بد آباد کرد

Дили зери дастони ҳама шод кард

دل زیر دستان همه شاد کرد

Азу шод будӣ асиру ятем

از و شاد بودی اسیر و یتیم

Шаҳи бохудои меҳрбону раҳим

شه باخدا مهربان و رحیم

Чу эрониёни он шаҳи додгар

چو ایرانیان آن شه دادگر

Фитода бидиданд дар хоки сар

فتاده بدیدند در خاک سر

зи дилҳо ҳама наъра бардоштанд

ز دلها همه نعره برداشتند

зи хоку зхўн шоҳ бардоштанд

ز خاک و ز خون شاه برداشتند

Ба сари хок аз сўк шаҳ рехтанд

به سر خاک از سوک شه ریختند

Зчшми ашки хунини ҳамеи бихннд

زچشم اشک خونین همی بیختند

Дариғо шаҳаншоҳи волои табор

دریغا شهنشاه والا تبار

Ки хоки сияҳро гирифтӣ канор

که خاک سیه را گرفتی کنار

Дариғо азин хӯбӣ ва дод ту

دریغا ازین خوبی و داد تو

Бхоки онкӣ бар кунад бунёди ту

بخاک آنکه بر کند بنیاد تو

Ҳрои поки гуфтои боиронён

هرا پاک گفتا بایرانیان

Ба бандед бар кини ин шаҳи миён

به بندید بر کین این شه میان

Набояд ки як тани азин размгоҳ

نباید که یک تن ازین رزمگاه

Ба бинад дигар ғайри рӯзи сиёҳ

به بیند دگر غیر روز سیاه

Бикуштанду бастанди эрониён

بکشتند و بستند ایرانیان

Ки як тан намонанд андари ҷаҳон

که یک تن نمانند اندر جهان

Аз он пас шаҳи номи бародари зор

از آن پس شه نام بردار زار

Бтобўтӣ аз зари сари анҷоми кор

بتابوتی از زر سر انجام کار

Ниҳоданд бонола ва бо хурӯш

نهادند با ناله و با خروش

Сӯии порси рафтанд шаҳашон бадуш

سوی پارس رفتند شهشان بدوش

Мабандед дил дар сарои сипанҷ

مبندید دل در سرای سپنج

Ки поёни он нисбати ҷузи дарду ранҷ

که پایان آن نیست جز درد و رنج

Чунон подшоҳӣ ба он иқтидор

چنان پادشاهی به آن اقتدار

Бар оварад аз мағзи душмани дамор

بر آورد از مغز دشمن دمار

зи шарқу зғрбу ҷанубу шимол

ز شرق و زغرب و جنوب و شمال

Бадаст омадаш тоҷ ва ҳам малику мол

بدست آمدش تاج و هم ملک و مال

Сар анҷом рафт ӯ бтобўти танг

سر انجام رفت او بتابوت تنگ

Накард ӯ замонии бъолми диранг

نکرد او زمانی بعالم درنگ

Магари номи некат буд ёдгор

مگر نام نیکت بود یادگار

Ҳамаи малики олам чаҳ ояд бакор

همه ملک عالم چه آید بکار

Ниҳоданд тобути он шоҳ ро

نهادند تابوت آن شاه را

Сияҳ пӯш карданд ҳам гоҳ ро

سیه پوش کردند هم گاه را

Ббрднди тобути шоҳи далер

ببردند تابوت شاه دلیر

Ба оромгаҳ бар ниҳоданд зер

به آرامگه بر نهادند زیر

Шаҳ номвар шуд дар оромгоҳ

شه نامور شد در آرامگاه

Бихобед Кӯруш дар он хобгоҳ

بخوابید کورش در آن خوابگاه

Чаҳ хобӣ ки дигар на бедор шуд

چه خوابی که دیگر نه بیدار شد

На Мод ва на лейдӣ талабкор шуд

نه ماد و نه لیدی طلبکار شد

ТФў бар ту эй гардиши рӯзгор

تفو بر تو ای گردش روزگار

На малики вена Малта наёяд бакор

نه ملک و نه مالت نیاید بکار

Бишуд даври Кӯруши бгитии тамом

بشد دور کورش بگیتی تمام

Нмондӣ аз вҷзи яке неки ном

نماندی از وجز یکی نیک نام