Надидӣ ту ин хома ӣ тези ман ?

ندیدی تو این خامه ی تیز من؟

Наяндешӣ аз калаки хўнризи ман ?

نیندیشی از کلک خونریز من؟

Ки ман аз синони қалами рӯзи кин

که من از سنان قلم روز کین

Бидӯзам баланди осмон бар замин

بدوزم بلند آسمان بر زمین

Ҳам аз неруии калак оташ фишон

هم از نیروی کلک آتش فشان

Шарори афканам дар дили бади нишон

شرار افکنم در دل بد نشان

Марои хома Эй ҳаст хорои шикоф

مرا خامه ای هست خارا شکاف

Ки нӯкаши шикофади дили кӯҳи қоф

که نوکش شکافد دل کوه قاف

Ҳамон аз суханҳои бо обу тоб

همان از سخن های با آب و تاب

Забонам бисӯзад дили офтоб

زبانم بسوزد دل آفتاب

Маро ҳаст калаки сиёсии срир

مرا هست کلک سیاسی صریر

Ки овоӣ ӯ бугзарад аз асир

که آوای او بگذرد از اثیر

Чу орми сӯии хома ӣ тези даст

چو آرم سوی خامه ی تیز دست

Ба Албурзи кӯҳи андари орми шикаст

به البرز کوه اندر آرم شکست

Маро ҳаст осори офоқи шўб

مرا هست آثار آفاق شوب

Маро ҳаст бозуии номрдкўб

مرا هست بازوی نامردکوب

Чу ман найза ӣ хомаи созами шлол

چو من نیزه ی خامه سازم شلال

Биларзонам он дастгоҳи ҷалол

بلرزانم آن دستگاه جلال

Фарозам агар аждаҳои баён

فرازم اگر اژدهای بیان

Чу Мӯсо кунам ғарқаи фиръавнён

چو موسی کنم غرقه فرعونیان

Маро ҳаст табъӣ чу чархи баланд

مرا هست طبعی چو چرخ بلند

Фишонд фурӯғу расонади газанд

فشاند فروغ و رساند گزند

Ман онам ки ҳангоми нутқу хитоб

من آنم که هنگام نطق و خطاب

« кунам кӯҳи оҳан чу дарёии об »

«کنم کوه آهن چو دریای آب»

БиФрўзм аз хомаи як лктрик

بیفروزم از خامه یک لکتریک

Ки дар ҷони шаҳи афканди току тик

که در جان شه افکند تاک و تیک

Яке шуъла аз калак афрӯхтам

یکی شعله از کلک افروختم

Тани носролдўлаҳро сӯхтам

تن ناصرالدوله را سوختم

Ман аз аждаҳои қалам он кунам

من از اژدهای قلم آن کنم

Ки бар ту дили чарх бирён кунам

که بر تو دل چرخ بریان کنم

Манам кӯҳ оташ фишон сухан

منم کوه آتش فشان سخن

Ба ман тоза шуд достони куҳан

به من تازه شد داستان کهن

Шаҳобӣ фишонам агар аз бенон

شهابی فشانم اگر از بنان

Бисӯзам ҳамаи ҷони аҳрӣманон

بسوزم همه جان اهریمنان

Ман ин шоиронро нагирам ба чиз

من این شاعران را نگیرم به چیز

Наярзад ба ман шеърашони як пашиз

نیرزد به من شعرشان یک پشیز

Ки тоб ва тавон аз сухан барда анд

که تاب و توان از سخن برده اند

Яке суфра ӣ чарб густарда анд

یکی سفره ی چرب گسترده اند

Гар ин чоплусон набӯдӣ ба даҳр

گر این چاپلوسان نبودی به دهر

Наме гашти ширин ба коми ту заҳр

نمی گشت شیرین به کام تو زهر

Ту калаки сиёсии куҷои дидае ?

تو کلک سیاسی کجا دیده ای؟

Ки бонги чунон хома нашунида Эй

که بانگ چنان خامه نشنیده ای

Ба бинӣ кунун калаки бисморкӣ

به بینی کنون کلک بیسمارکی

Ҳамон дбскўр ва куллӣ оркӣ

همان دبسکور و کلی آرکی

Маро аз шумор дигар каси мгир

مرا از شمار دگر کس مگیر

Ту симурғро ҳам чу каркаси мгир

تو سیمرغ را هم چو کرکس مگیر

Абои чарб гӯйон набошам ба ҳам

ابا چرب گویان نباشم به هم

Ки ман кӯҳ оҳан бисӯзам ба дам

که من کوه آهن بسوزم به دم

Натарсам ман аз бонги бод ва бирават

نترسم من از بانگ باد و بروت

Зҷои бркнми реша ӣ диспўт

زجا برکنم ریشه ی دیسپوت

Чу бар бора ӣ насри гирдами савор

چو بر باره ی نثر گردم سوار

Барорам ман аз ҷони душмани дамор

برآرم من از جان دشمن دمار

Вагар разм пелон барорам басӣҷ

وگر رزم پیلان برآرم بسیج

Улоғи алмаликро нагирам ҳеҷ

الاغ الملک را نگیرم هیچ

Фурӯғ баёнам фурӯзад ҷаҳон

فروغ بیانم فروزد جهان

Срир бнонм бисӯзад ниҳон

صریر بنانم بسوزد نهان

Ббошди суханҳои ман раъду барқ

بباشد سخنهای من رعد و برق

Ки сайл дмон оварам сӯии шарқ

که سیل دمان آورم سوی شرق

Мабодо ки озргшсби дилам

مبادا که آذرگشسب دلم

Дамад аз дами аждаҳои қалам

دمد از دم اژدهای قلم

Саросари ҷаҳонро баҳам бар занад

سراسر جهان را بهم بر زند

Ҳамаи бехи номардумон бар кунад

همه بیخ نامردمان بر کند

« азин гуфтам ин шеърҳои баланд

«ازین گفتم این شعرهای بلند

Ки то шоҳ гирад азин номаи панд »

که تا شاه گیرد ازین نامه پند»

Дигар мардумонро ниёзорад ӯ

دگر مردمان را نیازارد او

Ҳам ойин шоҳӣ нигаҳдорд ӯ

هم آیین شاهی نگهدارد او

Касеро ки бошад фидокори дайн

کسی را که باشد فداکار دین

Ниёзорад аз хештани ин чунин

نیازارد از خویشتن این چنین

Нигар то чаҳ гуяд сухангӯии Балх

نگر تا چه گوید سخنگوی بلخ

Ки бошад сухани гуфтани рости талх

که باشد سخن گفتن راست تلخ

Ҳар он кас ки оҳӯӣ шоҳон бигуфт

هر آن کس که آهوی شاهان بگفت

Ҳамаи ростиҳо кушод аз наҳуфт

همه راستی ها گشاد از نهفت

Ҳмидўн ба ҷонаст ӯро хатар

همیدون به جانست او را خطر

Магар шоҳ бошад басии додгар

مگر شاه باشد بسی دادگر

Ман аз баҳри тарвиҷи ойини худ

من از بهر ترویج آیین خود

Фидо кардаам ҷони ширини худ

فدا کرده ام جان شیرین خود

Аз он рӯй додам сари худ ба бод

از آن روی دادم سر خود به باد

Ки то худ набошам ба бегонаи шод

که تا خود نباشم به بیگانه شاد