Вази он рӯй Сӣрӯс дар бохтар

وز آن روی سیروس در باختر

Табаи гашт бар дасти қавми ттар

تبه گشت بر دست قوم تتر

Зании каш тўмирис гуфтанд ном

زنی کش تومیریس گفتند نام

Ба кини писари бади басии талхи ком

به کین پسر بد بسی تلخ کام

Ки шоҳаш ба овардгаи кушта буд

که شاهش به آوردگه کشته بود

Азин рӯ ба хӯни дили оғишта буд

ازین رو به خون دل آغشته بود

Чу бишунид кони шоҳи волотбор

چو بشنید کان شاه والاتبار

Яке гӯшаи бгзидаҳ дар навбаҳор

یکی گوشه بگزیده در نوبهار

Сипаҳ гирд карду ялонро бихонад

سپه گرد کرد و یلان را بخواند

Сӯии кишвари Балх лашкар баранд

سوی کشور بلخ لشکر براند

Бурид он сари шоҳи яздони параст

برید آن سر شاه یزدان پرست

Ҳама бохтар кард чун хоки паст

همه باختر کرد چون خاک پست

Як ташт биниҳод пурхӯни буриш

یک تشت بنهاد پرخون برش

Ба хӯни андари афканди равшани сараш

به خون اندر افکند روشن سرش

Дмўрш ба шаҳнома хондасту бас

دمورش به شهنامه خواند است و بس

Сёўси ҷузи ин шаҳ набӯдаст кас

سیاوس جز این شه نبود است کس

Ҳамоно ки грсиўзи ин ҷанг буд

همانا که گرسیوز این جنگ بود

Ки пндоштндши далерии ънўд

که پنداشتندش دلیری عنود

Ҳамоно разми арҷосби комад ба Балх

همانا رزم ارجاسب کامد به بلخ

Азуи рӯз лҳросб шуд тору талх

ازو روز لهراسب شد تار و تلخ

Магари куштани шоҳи озода буд

مگر کشتن شاه آزاده بود

Ки аз тухми окмини лрзодаҳ буд

که از تخم آکمین لرزاده بود

Хушо вақти он шаҳриёр гузин

خوشا وقت آن شهریار گزین

Ки аз Афинаи тохт то ҳинду чин

که از آتنه تاخت تا هند و چین