Чу бар чарх гардун расед афсараш

چو بر چرخ گردون رسید افسرش

Яке нома омад здорои буриш

یکی نامه آمد زدارا برش

набиштаи бадви андари он хубу зишт

نبشته بدو اندر آن خوب و زشت

Ба дӯзахи бёмихтаҳ аз наҳашт

به دوزخ بیامیخته از نهشت

Гар ин гӯнаи рафтори ҷузи сарзаниш

گر این گونه رفتار جز سرزنش

Наёбанд шоҳони бртрмнш

نیابند شاهان برترمنش

Зпўшидаҳи рӯйон чаҳ хоҳии ҳаме ?

زپوشیده رویان چه خواهی همی؟

Ҷуз аз он ки номаш бакоҳад ҳаме

جز از آن که نامش بکاهد همی

Ҳамаи малики Сӣрӯсу Исфандиёр

همه ملک سیروس و اسفندیار

Ки бигрифта Искандари номдор

که بگرفته اسکندر نامدار

Бадви бози монами саросари замин

بدو باز مانم سراسر زمین

Бубахшем ва пас дар навардем кин

ببخشیم و پس در نوردیم کین

Ту ҳамгар пазирӣ набошад шигифт

تو هم گر پذیری نباشد شگفت

Набояд ҷаҳони ҷӯйро кин гирифт

نباید جهان جوی را کین گرفت

Сазад гар бисозем ва паймон кунем

سزد گر بسازیم و پیمان کنیم

Дил аз ҷанг ҷустан пушаймон кунем

دل از جنگ جستن پشیمان کنیم

Сикандар бидон номаи посухи нигошт

سکندر بدان نامه پاسخ نگاشت

Дарахтии зкини набии ҳам бкошт

درختی زکین نبی هم بکاشت

Зкори зрири маин ёд кард

زکار زریر مهین یاد کرد

Ки аз малик Юнон баровард кард

که از ملک یونان برآورد کرد

Дигар гуфт дорам фари эзадӣ

دگر گفت دارم فر ایزدی

Бпўшидаҳ рӯйон нахоҳам бадӣ

بپوشیده رویان نخواهم بدی

Мабодои чунин ҳаргизи ойини ман

مبادا چنین هرگز آیین من

Набошад ҷуз аз мардумии дайни ман

نباشد جز از مردمی دین من

Ба ганҷи ту моро наомад ниёз

به گنج تو ما را نیامد نیاز

Ки аз ҷавр ва бедод гашта фароз

که از جور و بیداد گشته فراز

Саросари ҳамаи бум Эрон марост

سراسر همه بوم ایران مراست

Ҳамон ганҷу гоҳ далерон марост

همان گنج و گاه دلیران مراست

Ки ман ҳастам аз пушти Исфандиёр

که من هستم از پشت اسفندیار

Туро кас надонист беху табор

ترا کس ندانست بیخ و تبار

Маро бо ту ҷузи кин ва пайкор нест

مرا با تو جز کین و پیکار نیست

Ки посуху рӯз гуфтор нест

که پاسخ و روز گفتار نیست