Сарояндаи номаи бостон
سرایندهٔ نامهٔ باستان
Ки аз ҳол сосон занад достон
که از حال ساسان زند داستان
Бигӯед ки сосони баҳмани нажод
بگوید که ساسان بهمن نژاد
Ҳамеи зистӣ дар ншобўри шод
همی زیستی در نشابور شاد
Шудӣ чун баҳри пушти пайдои писар
شدی چون بهر پشت پیدا پسر
Ҳамеи ном сосон наҳодӣ падар
همی نام ساسان نهادی پدر
Шубонони бдндӣ вагар сорўон
شبانان بدندی وگر ساروان
Ҳамаи сола дар кӯҳу ҳомӯни равон
همه ساله در کوه و هامون روان
Ба астрхи бади Бобаки номвар
به استرخ بد بابک نامور
Ки фархунда сосонаш омад писар
که فرخنده ساسانش آمد پسر
Магар буд Бобаки ситораи шумор
مگر بود بابک ستاره شمار
Ба зиҷу стрлоб будяш кор
به زیج و سترلاب بودیش کار
Бидонаст коиди зсосони падед
بدانست کآید زساسان پدید
Ҷавонӣ ба кирдори тобандаи шер
جوانی به کردار تابنده شیر
Бар авранги Эрон برارد нишаст
بر اورنگ ایران برآرد نشست
Бигирад ҳама занад , Авесто ба даст
بگیرد همه زند، اوستا به دست
Дарахти маӣ зу шавад бордор
درخت مهی زو شود باردار
Кунад тозаи ойини Исфандиёр
کند تازه آیین اسفندیار
Зсосони ҳамеи ҷусти беху нажод
زساسان همی جست بیخ و نژاد
Чу огоҳ шуд хотираши гашти шод
چو آگاه شد خاطرش گشت شاد
Яке кохи баҳри вай обод кард
یکی کاخ بهر وی آباد کرد
Ба домодии худ дилаш шод кард
به دامادی خود دلش شاد کرد
Чу на моҳ бигузашт аз он хуби чеҳр
چو نه ماه بگذشت از آن خوب چهر
Яке кӯдак омад чу тобандаи меҳр
یکی کودک آمد چو تابنده مهر
Ба монанди Дориюш ва ҳам чун зрир
به مانند داریوش و هم چون زریر
Ниҳоданд номи варои Ардашер
نهادند نام ورا اردشیر
Бёмўхтндши ҳунарҳои ҷанг
بیاموختندش هنرهای جنگ
БиФзўд бар гавҳараши ҳушу ҳонг
بیفزود بر گوهرش هوش و هنگ
Биболед бирасон сарви сеӣ
ببالید برسان سرو سهی
Битобед зу донишу Фрҳӣ
بتابید زو دانش و فرهی
Чу огоҳ гардид азуи Ардавон
چو آگاه گردید ازو اردوان
Бадв Ардавон дод духти ҷавон
بدو اردوان داد دخت جوان
Ҳар он кас ки бади Бобакӣ дар стхр
هر آن کس که بد بابکی در ستخر
Бидон пӯри фархундаи ҷустанди фахр
بدان پور فرخنده جستند فخر
Намӯд аз киу маи яке анҷуман
نمود از که و مه یکی انجمن
ЗФрзонаҳу мардуми рои зан
زفرزانه و مردم رای زن
Ҳаме гуфт инро бихонем род
همی گفت این را بخوانیم راد
Ба гетӣ набошем азин низ шод
به گیتی نباشیم ازین نیز شاد
Ки ман бошам аз тухми Исфандиёр !
که من باشم از تخم اسفندیار!
Ба Эрон буд Ардавони шаҳриёр !
به ایران بود اردوان شهریار!
Бигуфтанд як сар ки мо банда ем
بگفتند یک سر که ما بنده ایم
Ба фармону рояти сар афканда ем
به فرمان و رایت سر افکنده ایم
Чу посух бад-инсон шунид Ардашер
چو پاسخ بدینسان شنید اردشیر
Гузин сохт пас лашгарии шергир
گزین ساخت پس لشگری شیرگیر
Гӯии ном ӯ артбоки сутург
گوی نام او ارتباک سترگ
Ки бади зода ӣ меҳрзоди бузург
که بد زاده ی مهرزاد بزرگ
Зҷҳрм биёмад бадви ёри гашт
زجهرم بیامد بدو یار گشت
Сари Ардашер аз фалаки бргзшт
سر اردشیر از فلک برگذشت
Вазони пас дмони Ардашери ҷавон
وزان پس دمان اردشیر جوان
Ҷаҳон танг бигирифт бар Ардавон
جهان تنگ بگرفت بر اردوان
Баҷангед бо Ардавон чанд сол
بجنگید با اردوان چند سال
Зкрдон шикаста шуд он бе ҳам?ил
زکردان شکسته شد آن بی همال
Дигар раҳ ба кардон шабихун намӯд
دگر ره به کردان شبیخون نمود
Сари бахти он қавм ворун намӯд
سر بخت آن قوم وارون نمود
Ба Кирмон баҷангед бо ҳФтўод
به کرمان بجنگید با هفتواد
Ба ҷаҳруми абои мҳрки нӯши зод
به جهرم ابا مهرک نوش زاد
Ба овардгаи Ардавонро бикушт
به آوردگه اردوان را بکشت
Ҳамаи малик эйронаш омад ба мушт
همه ملک ایرانش آمد به مشت