Писараш андар омад ба тахти каён

پسرش اندر آمد به تخت کیان

Ки ӯ буд баҳроми баҳромён

که او بود بهرام بهرامیان

Суккони шоҳи хонданд ӯро ба ном

سکان شاه خواندند او را به نام

Ки дар систон буд бо ному ком

که در سیستان بود با نام و کام

Чунин буд ойини шоҳони магар

چنین بود آیین شاهان مگر

Ба қавмӣ чу гаштанди пирӯзгар

به قومی چو گشتند پیروزگر

Баҳри номи хондандии он шоҳи пеш

بهر نام خواندندی آن شاه پیش

Нҳодндӣ ӯро ба фарзанди хеш

نهادندی او را به فرزند خویش

Чунон чун ки баҳроми фаррухи ниҳод

چنان چون که بهرام فرخ نهاد

Ҳамаи зобул ва систон баргушод

همه زابل و سیستان برگشاد

Чу лашкари сӯй Зобулстон баранд

چو لشکر سوی زابلستان براند

Писарро абрном сагзӣ бихонад

پسر را ابرنام سگزی بخواند

Валикини сконшоаҳ бо дору барад

ولیکن سکانشاه با دار و برد

Саргоҳро зуд бадрӯд кард

سرگاه را زود بدرود کرد