Чу шуд подшоҳ бар ҷаҳони яздгирд

چو شد پادشاه بر جهان یزدگرد

Муғонро саросар ҳама кард гирд

مغان را سراسر همه کرد گرد

Бадишон чунин гуфт каз бхрдӣ

بدیشان چنین گفت کز بخردی

Набоист ҳаштани раҳи эзадӣ

نبایست هشتن ره ایزدی

Гар андар ҷаҳон дод бпро кунем

گر اندر جهان داد بپرا کنیم

Ҳамон ба збидоди ганҷи окним

همان به زبیداد گنج آکنیم

Баду нек чун ҳар ду ме бугзарад

بد و نیک چون هر دو می بگذرد

Хунаки он ки гетӣ ба бад насупурд

خنک آن که گیتی به بد نسپرد

Набояд ба мардуми бадӣ пеша кард

نباید به مردم بدی پیشه کرد

Ба некии ҳаме бояд андеша кард

به نیکی همی باید اندیشه کرد

Агарчӣ яҳудасту тарсо касе

اگرچه یهود است و ترسا کسی

Набояд ки озурда гардад басӣ

نباید که آزرده گردد بسی

Бакӯшем ва пайваста дод оварем

بکوشیم و پیوسته داد آوریم

Мабодои збидоди ёди оварем

مبادا زبیداد یاد آوریم

Бузургон бар ӯ хондаанд офарин

بزرگان بر او خوانده اند آفرین

Ки бе ту мабодои кулоҳу нигин

که بی تو مبادا کلاه و نگین

Дар айём ӯ буд аркодиўс

در ایام او بود ارکادیوس

Ба рӯми андаруни соҳиби пелу кӯс

به روم اندرون صاحب پیل و کوس

Писар буд ӯро яке хурдсол

پسر بود او را یکی خردسال

Ки хондаш тиўдўзи фархундаи фол

که خواندش تیودوز فرخنده فال

Яке нома бинвишт наздики шоҳ

یکی نامه بنوشت نزدیک شاه

Супурдаши тиўдўзу ганҷу сипоҳ

سپردش تیودوز و گنج و سپاه

Ки чун рӯзгор ман ояд ба сар

که چون روزگار من آید به سر

Ту хуонеи тиўдўзро чун писар

تو خوانی تیودوز را چون پسر

Чу ӯ марди шоҳи ҷавонмарди гӯ

چو او مرد شاه جوانمرد گو

Басӣ некуӣ кард бо шоҳи нав

بسی نیکویی کرد با شاه نو

Кишӣшӣ ки бади ном ӯ моротос

کشیشی که بد نام او ماراتاس

Сӯй шоҳ омад збҳри сипос

سوی شاه آمد زبهر سپاس

Басӣ офарин карду бнўохтш

بسی آفرین کرد و بنواختش

Ба наздики худ ҷойгаҳи сохташ

به نزدیک خود جایگه ساختش

Дар Эрон ҳар он кас ки тарсои бадӣ

در ایران هر آن کس که ترسا بدی

Знозши сараши меҳри Фрсои бадӣ

زنازش سرش مهر فرسا بدی

Муғонро ба дил омад аз шоҳи кин

مغان را به دل آمد از شاه کین

Бузагараш хонданду нопоки дайн

بزه گرش خواندند و ناپاک دین

Чу сӣ сол аз шоҳяш шуд фузун

چو سی سال از شاهیش شد فزون

зи бинӣ иш багушӯд як рӯзи хӯн

ز بینی یش بگشود یک روز خون

Сӯии чашмаи сӯегароӣад зуд

سوی چشمه سویی گرایید زود

Дар он ҷойгаҳ кард гетии дуруд

در آن جایگه کرد گیتی درود

Яке кӯдакаш буд бо фурӯи ҳуш

یکی کودکش بود با فرو هوش

Ки баҳром ял кард номаши сурӯш

که بهرام یل کرد نامش سروش

Супурдаш ба даст шаҳ тозён

سپردش به دست شه تازیان

Ки омўздши роҳи суду зиён

که آموزدش راه سود و زیان

Чунон гашти баҳроми фаррухи сиришт

چنان گشت بهرام فرخ سرشت

Ки аз ҳар касе дар ҳунари бргзшт

که از هر کسی در هنر برگذشت

Ба наздики мунзар ҳаме зист шод

به نزدیک منذر همی زیست شاد

Наёвард ҷузи гӯру нахҷӣри ёд

نیاورد جز گور و نخجیر یاد