Чу омад ба тахти ке бар нишаст

چو آمد به تخت کیی بر نشست

Маони ҷумлаи гаштанди хусрави параст

مهان جمله گشتند خسرو پرست

Муғонро бипурседу бнўохтшон

مغان را بپرسید و بنواختشان

Ба наздики худ ҷойгаҳи сохташон

به نزدیک خود جایگه ساختشان

Фиристод ҷомосбро сӯии диз

فرستاد جاماسب را سوی دز

Гўнштодро кишт монанди буз

گونشتاد را کشت مانند بز

Ки ӯ куштани шоҳи ҳамеи хостӣ

که او کشتن شاه همی خواستی

Ба гоҳе ки маҷлис биёростӣ

به گاهی که مجلس بیاراستی

Ба ҷояши якеро броФрохти ком

به جایش یکی را برافراخت کام

Ки озари кӯд ва набод будяш ном

که آذر کود و نباد بودیش نام

Баровард номи сиўсс ба моҳ

برآورد نام سیوسس به ماه

Сипоҳӣу кишвар бадв дод шоҳ

سپاهی و کشور بدو داد شاه

Қубоди андари Эрон чу шуд кадхудо

قباد اندر ایران چو شد کدخدا

Ҳаме ронад кори ҷаҳони сўхро

همی راند کار جهان سوخرا

Ба шаҳнома аз гуфта ӣ бостон

به شهنامه از گفته ی باستان

Дигаргуна ронад ҳамеи достон

دگرگونه راند همی داستان

Ки дар қайди ҳитолёни бади Қубод

که در قید هیتالیان بد قباد

Раҳонед пас сўхроиш бидод

رهانید پس سوخرایش بداد

Биоварад ва бар тахти бншондш

بیاورد و بر تخت بنشاندش

Ба айвони яке шоҳ нав хондаш

به ایوان یکی شاه نو خواندش

Ҳамаи корҳо бо сўхро ронадӣ

همه کارها با سوخرا راندی

Касеро бар шоҳи нФшондӣ

کسی را بر شاه نفشاندی

Азуи гашти бади дили ҷаҳони ҷӯи Қубод

ازو گشت بد دل جهان جو قباد

Ба гуфтори шопӯри мҳрки нажод

به گفتار شاپور مهرک نژاد

Ба бандаши даровард ва зиндон намӯд

به بندش درآورد و زندان نمود

Вазони пас варои зуд беҷон намӯд

وزان پس ورا زود بی جان نمود

Азу ҳар касеро дил омад ба дард

ازو هر کسی را دل آمد به درد

Барошуфт Эрон ва бархест гирд

برآشفت ایران و برخاست گرد

Ду поиш ба оҳан бибастанд сахт

دو پایش به آهن ببستند سخت

Нишонданд ҷомосбро рӯй тахт

نشاندند جاماسب را روی تخت

Супурданд шаҳро ба зрмҳри шер

سپردند شه را به زرمهر شیر

Ки бади зодаи сўхрои далер

که بد زاده سوخرای دلیر

Ки он номвари кӣнаи сўхроӣ

که آن نامور کینه سوخرای

Бихоҳад бадаради ҷаҳони кадхудоӣ

بخواهد بدرد جهان کدخدای

Валикин бе озори зрмҳри род

ولیکن بی آزار زرمهر راد

Парастиш ҳаме кард пеши Қубод

پرستش همی کرد پیش قباد

Ҳамон бандро барграфташ зпоӣ

همان بند را برگرفتش زپای

Ба сӯй Фтолит карданд рой

به سوی فتالیت کردند رای

Дигар раҳ ба тахт ке барнишаст

دگر ره به تخت کیی برنشست

Варои гашти ҷомосби меҳтари параст

ورا گشت جاماسب مهتر پرست

Ҳамаи кори он подшоҳии хеш

همه کار آن پادشاهی خویش

Ба зрмҳр биспурад аз кам ва беш

به زرمهر بسپرد از کم و بیش

Вази он пас биоварад лашкар ба рӯм

وز آن پس بیاورد لشکر به روم

Ҷаҳони гашт ӯро чу як муҳраи мум

جهان گشت او را چو یک مهره موم

Ба қайсари яке растхезӣ намӯд

به قیصر یکی رستخیزی نمود

Ҳамон шаҳри омидро бргшўд

همان شهر آمید را برگشود

Қлўнро дар он диз нигаҳдор кард

قلون را در آن دز نگهدار کرد

МёФорқинро як аилғор кард

میافارقین را یک ایلغار کرد

Оностоз омад ба ҷангаши дмон

آناستاز آمد به جنگش دمان

Валикини азуи ҷусти охири амон

ولیکن ازو جست آخر امان

Сипас сӯии тотор оҳанг кард

سپس سوی تاتار آهنگ کرد

Ҳам аз ҷон эшон баровард гирд

هم از جان ایشان برآورد گرد

Се пӯр гузин дошт он тоҷўр

سه پور گزین داشت آن تاجور

Мгрбўди кооўзсши маи писар

مگربود کااوزسش مه پسر

Дувуми зомси номдори ҷавон

دوم زامس نامدار جوان

Сеюм буд ксрои Нӯшервон

سوم بود کسرای نوشیروان

Ҳамеи хости он номвари подшоҳ

همی خواست آن نامور پادشاه

Ки хусрави пас аз вай нишинад ба гоҳ

که خسرو پس از وی نشیند به گاه

Ба жўстн ки бади императори рӯм

به ژوستن که بد امپراطور روم

Яке нома бинвишт бо меҳру мум

یکی نامه بنوشت با مهر و موم

Фиристодаи бади мҳбду сўхроӣ

فرستاده بد مهبد و سوخرای

Пар аз меҳри он нома ҷон физой

پر از مهر آن نامه جان فزای

Ҳамеи хост аз қайсари номвар

همی خواست از قیصر نامور

Ки ксрош бошад ба ҷои падар

که کسراش باشد به جای پدر

Напазируфт азуи қайсари номдор

نپذیرفت ازو قیصر نامدار

Ки тарсид хусрав шавад тоҷи дор

که ترسید خسرو شود تاج دار

Биндозад ӯ даст бар хоки рӯм

بیندازد او دست بر خاک روم

Бигирад ҳамаи малики ободу бум

بگیرد همه ملک آباد و بوم

Зқиср чу навмед гардид шоҳ

زقیصر چو نومید گردید شاه

Яке нома бинвишт бо сӯзу оҳ

یکی نامه بنوشت با سوز و آه

Ки ҳар кас бибинад хаттӣ аз Қубод

که هر کس ببیند خطی از قباد

Змҳр ва далерем оред ёд

زمهر و دلیریم آرید یاد

Чу хоҳед коирон шавад неки бахт

چو خواهید کایران شود نیک بخت

Ба касрӣ сипоред дияему тахт

به کسری سپارید دیهیم و تخت

Ки яздони азин пӯри хушнӯди бод

که یزدان ازین پور خشنود باد

Дили бадсиголаши пар аз дӯди бод

دل بدسگالش پر از دود باد

Замона ҷавон гардад аз бахти ӯй

زمانه جوان گردد از بخت اوی

Шаванд ин ҷаҳони бандаи тахти ӯй

شوند این جهان بنده تخت اوی

Пас аз шоҳи мҳбўди хсрўпрст

پس از شاه مهبود خسروپرست

Биёмад ҳамон номаи шаҳ ба даст

بیامد همان نامه شه به دست

Абр мӯбадон хонд дар пешгоҳ

ابر موبدان خواند در پیشگاه

Ҳама ёд карданд аз фари шоҳ

همه یاد کردند از فر شاه

Нишонданд касрӣ ба гоҳи маӣ

نشاندند کسری به گاه مهی

Азу тоза шуд фари шоҳаншаҳӣ

ازو تازه شد فر شاهنشهی

Ба ҳаштод шуд солиёни Қубод

به هشتاد شد سالیان قباد

Ҳамон рӯзи перии бад аз марги шод

همان روز پیری بد از مرگ شاد