Пас аз ваии ҷаҳони ҷӯии ҳурмузади шоҳ
پس از وی جهان جوی هرمزد شاه
Бар авранг шоҳӣ нишаст ӯ ба гоҳ
بر اورنگ شاهی نشست او به گاه
Бадии модараши духти хоқони чин
بدی مادرش دخت خاقان چین
Ки Меҳрон сто кард ӯро гузин
که مهران ستا کرد او را گزین
Ҷавонӣ беозарму мағрур буд
جوانی بی آزرم و مغرور بود
Азуи дониши Фрҳии давр буд
ازو دانش فرهی دور بود
Зтибр ки бади императори рӯм
زتیبر که بد امپراطور روم
Ҳамеи хости кӯро шавад ҳамчуи мум
همی خواست کو را شود همچو موم
Ҷаҳони ҷӯии тибр сипаҳ баркашид
جهان جوی تیبر سپه برکشید
Сӯии шати Бағдод лашкар кашид
سوی شط بغداد لشکر کشید
Сипаҳдорро буд мӯриси ном
سپهدار را بود موریس نام
Дар айёми ҳурмузи бад ӯ шодком
در ایام هرمز بد او شادکام
Ҳар он диз ки багушӯд касрии зрўм
هر آن دز که بگشود کسری زروم
Дигар раҳ гирифт ӯ зободи бум
دگر ره گرفت او زآباد بوم
Озармон ки сардори Эрони бадӣ
آذرمان که سردار ایران بدی
Ба ҳар ҷои паноҳи далерони бадӣ
به هر جا پناه دلیران بدی
Ба колиниаҳ хӯрд аз ваии шикаст
به کالینیه خورد از وی شکست
Ҳамаи мавқе ва дар бирафташ задаст
همه موقع و در برفتش زدست
Таҳами хусрави он номдор гузин
تهم خسرو آن نامدار گزین
Ба абрӯи даровард аз хашми чин
به ابرو درآورد از خشم چین
Шикаст андар оварад бар рӯмён
شکست اندر آورد بر رومیان
Вале хештан кушта шуд зони миён
ولی خویشتن کشته شد زآن میان
Ба назд дизи мортириўпўлис
به نزد دز مارتیریوپولیس
Ба разми андарун кушта шуд мҳбдис
به رزم اندرون کشته شد مهبدیس
Дигар раҳ ба низиб бархест ҷанг
دگر ره به نیزیب برخاست جنگ
Фроҳодро кишти ҳркл ба санг
فراهاد را کشت هرکل به سنگ
Вази он рӯй хоқони чину ттор
وز آن روی خاقان چین و تتار
Биёрост лашкари паии корзор
بیاراست لشکر پی کارزار
Ду раҳи сад ҳазор аз саворони чин
دو ره صد هزار از سواران چین
Гузар дод бар хоки Эрони замин
گذر داد بر خاک ایران زمین
Чу омад ба наздики баҳри хазар
چو آمد به نزدیک بحر خزر
Зоиронёни ҷусти роҳи гузар
زایرانیان جست راه گذر
Фиристод ҳурмуз ба ҷангаши сипоҳ
فرستاد هرمز به جنگش سپاه
Вророми чубин бар ӯ басти роҳ
ورارام چوبین بر او بست راه
Врором бишикаст таркони ҳама
ورارام بشکست ترکان همه
Ки ӯ буд чун гург ва эшон рама
که او بود چون گرگ و ایشان رمه
Ҳамон соваро кишти ҳам чун Чехияов
همان ساوه را کشت هم چون چکاو
Зхоқони басӣ бож бигирифту сов
زخاقان بسی باژ بگرفت و ساو
Фиристод он тоҷ ва он гӯшвор
فرستاد آن تاج و آن گوشوار
Ба наздики солори Эрони диёр
به نزدیک سالار ایران دیار
Шаҳи номвари гашти азуи сарфароз
شه نامور گشت ازو سرفراز
Ба пайкор рӯмаш фиристод боз
به پیکار رومش فرستاد باز
Ба лозик омад вророми гирд
به لازیک آمد ورارام گرد
Ки бар рӯмён оварад дастбурд
که بر رومیان آورد دستبرد
Чу омад ба наздик равад Арас
چو آمد به نزدیک رود ارس
Абр рӯмӣонаш набад дастрас
ابر رومیانش نبد دسترس
Бирав тохти румани сипаҳдори рӯм
برو تاخت رومن سپهدار روم
Магари ахтараши гашт дар ҷанг шавам
مگر اخترش گشت در جنگ شوم
Азин гашти шоҳи ҷаҳони хашмгин
ازین گشت شاه جهان خشمگین
Ки руман кушодааст бар ваии камӣн
که رومن گشاده است بر وی کمین
Фиристод баҳраши либоси занон
فرستاد بهرش لباس زنان
Або чанд тан ноӣу барбати занон
ابا چند تن نای و بربط زنان
Чунин гуфт баҳроми ял бо сипоҳ
چنین گفت بهرام یل با سپاه
Ки халъати бад-ӣни сони фиристодаи шоҳ
که خلعت بدین سان فرستاده شاه
зи тахти каён буд шаҳи ноумед
ز تخت کیان بود شه ناامید
Сияҳи рӯз ӯ аз ман омад сипед
سیه روز او از من آمد سپید
Ба баҳром гуфтанд эрониён
به بهرام گفتند ایرانیان
Ки мо худ набандем азин пас миён
که ما خود نبندیم ازین پس میان
Чу арҷи ту инаст наздики шоҳ
چو ارج تو این است نزدیک شاه
Нахоҳем ҳурмузадро подшоҳ
نخواهیم هرمزد را پادشاه
Ҷаҳони ҷӯйро бади зании чанги зан
جهان جوی را بد زنی چنگ زن
Шуду машварати хост аз рои зан
شد و مشورت خواست از رای زن
Бадв гуфт дияем Эрон турост
بدو گفت دیهیم ایران تراست
Ҷаҳон аз ту дорад ҳамеи пушти рост
جهان از تو دارد همی پشت راست
Дигаргуна шуд ҳоли он номвар
دگرگونه شد حال آن نامور
Маниши дигар ва гуфту посух дигар
منش دیگر و گفت و پاسخ دگر
Басари аўФтодши ҳавои маӣ
بسر اوفتادش هوای مهی
Биёрост дияему гоҳи шаҳӣ
بیاراست دیهیم و گاه شهی
Магари хони турон ба шаҳ нома кард
مگر خان توران به شه نامه کرد
Шикояти збҳром худкома кард
شکایت زبهرام خودکامه کرد
Фиристод Сороамро подшоҳ
فرستاد سارام را پادشاه
Ки то кор баҳром созад табоҳ
که تا کار بهرام سازد تباه
Сипаҳбад бигуфто ки дар пои пел
سپهبد بگفتا که در پای پیل
Бсоинд ӯро чу дарёии нил
بسایند او را چو دریای نیل
Вазони пас ба ҳурмузи яке нома кард
وزان پس به هرمز یکی نامه کرد
Ҳам аз нӯки ханҷари сар хома кард
هم از نوک خنجر سر خامه کرد
Яке сила аз ханҷари анбошта
یکی سله از خنجر انباشته
Якояки сари теғи бркоштаҳ
یکایک سر تیغ برکاشته
Фиристод аз эдар бар шаҳриёр
فرستاد از ایدر بر شهریار
Пароканда бар кард ҳар сӯи савор
پراکنده بر کرد هر سو سوار
Бидон тоз шаҳи номае дар ниҳон
بدان تاز شه نامه ای در نهان
Наёяд ба наздики корогҳон
نیاید به نزدیک کارآگهان
Бифармуд пас чора ӣ нав кунанд
بفرمود پس چاره ی نو کنند
Дирами сикка бар ном хусрав кунанд
درم سکه بر نام خسرو کنند
Ҳамеи хост то бар сари шаҳриёр
همی خواست تا بر سر شهریار
Сари оради магар бе гунаҳи рӯзгор
سر آرد مگر بی گنه روزگار
Худогоҳи неи хусрав аз ин хабар
خودآگاه نی خسرو از این خبر
Чу бишунид бигурехт зони тоҷўр
چو بشنید بگریخت زآن تاجور
Аз он сӯии баҳроми ял бо сипоҳ
از آن سوی بهرام یل با سپاه
Ҳаме дошт ойини шоҳии нигоҳ
همی داشت آیین شاهی نگاه
Ҳамаи лашкари шоҳи гардани фароз
همه لشکر شاه گردن فراز
Ки рафтанд аз Эрони сӯии рӯми боз
که رفتند از ایران سوی روم باز
Зҳрқл чу гаштанди эшон сутӯҳ
زهرقل چو گشتند ایشان ستوه
Ба баҳром пайваста шуд он гуруҳ
به بهرام پیوسته شد آن گروه
Ки аз бими ҳурмузи нбдшони амон
که از بیم هرمز نبدشان امان
Мабодои сари оради барояшони замон
مبادا سر آرد برایشان زمان
Пас онгоҳи ойини кшсби савор
پس آنگاه آیین کشسب سوار
Або лашкар омад сӯии корзор
ابا لشکر آمد سوی کارزار
Ки баҳромро бози орад ба роҳ
که بهرام را باز آرد به راه
Ваёи худ сарашро барад назд шоҳ
ویا خود سرش را برد نزد شاه
Шабонгаҳ ба лашкари гуҳаш кушта шуд
شبانگه به لشکر گهش کشته شد
Магари ахтари шоҳ баргашта шуд
مگر اختر شاه برگشته شد
Сипоҳаш ба бндўии гаштанди ҷуфт
سپاهش به بندوی گشتند جفت
Ки ӯ бади бгстҳм ёр наҳуфт
که او بد بگستهم یار نهفت
Ки ин ҳар ду холўӣ хусрав баданд
که این هر دو خالوی خسرو بدند
Ҳаводори шаҳи зода нав баданд
هوادار شه زاده نو بدند
Здидаҳ бишустанд он ҳар ду шарм
زدیده بشستند آن هر دو شرم
Сӯии шоҳи рафтанд бо хӯни гарм
سوی شاه رفتند با خون گرم
Ҷаҳони ҷӯии бндўӣу дигари сипоҳ
جهان جوی بندوی و دیگر سپاه
Накӯҳиш гирифтанд бар подшоҳ
نکوهش گرفتند بر پادشاه
Ҳамон аз сараш тоҷ бардоштанд
همان از سرش تاج برداشتند
зи тахташи нигунсор бркоштнд
ز تختش نگون سار برکاشتند
Абои оҳани тофта чун чароғ
ابا آهن تافته چون چراغ
Ба чашмон ҳурмуз ниҳоданд доғ
به چشمان هرمز نهادند داغ
Взони пас ббрднди парвиз ро
وزآن پس ببردند پرویز را
Накӯ рӯй шоҳи диловез ро
نکو روی شاه دلاویز را
Нишонданд ӯро ба тахти маӣ
نشاندند او را به تخت مهی
Бирафтанд пешаши басони раҳе
برفتند پیشش بسان رهی
Ғамӣ буд хусрави зкори падар
غمی بود خسرو زکار پدر
Наонаш пар аз дарду хастаи ҷигар
نهانش پر از درد و خسته جگر
намехушгувораш фиристод пеш
می خوشگوارش فرستاد پیش
Хӯришҳои ширини зи андоза беш
خورش های شیرین ز اندازه بیش
Барандаи ҳамеи барад ва ҳурмуз нахурд
برنده همی برد و هرمز نخورد
Зхсрўи дилаш буд пари боди сард
زخسرو دلش بود پر باد سرد
Бигуфтанд ӯро сарони сипоҳ
بگفتند او را سران سپاه
Парастиш наёрем мо бар ду шоҳ
پرستش نیاریم ما بر دو شاه
Бирафтанд Густаҳму бндўӣ низ
برفتند گستهم و بندوی نیز
Бикуштанд шаҳро ба шамшери тез
بکشتند شه را به شمشیر تیز