Аё малики Эрон анӯша бизӣ

ایا ملک ایران انوشه بزی

Ҳамеша зтўи даври дасти бадӣ

همیشه زتو دور دست بدی

Хушо рӯзгорони фаррухи замон

خوشا روزگاران فرخ زمان

Ки рӯму фаранг аз ту ҷустии амон

که روم و فرنگ از تو جستی امان

Басии хуррами он рӯзгори хушӣ

بسی خرم آن روزگار خوشی

Ки будат ба ҳар сӯии лашкаркашӣ

که بودت به هر سوی لشکرکشی

Ҳамеи ёди бодо аз он рӯзгор

همی یاد بادا از آن روزگار

Ки астнбўлт буд ҷои шикор

که استنبولت بود جای شکار

Ҳамаи аилғорт ба ободу бум

همه ایلغارت به آباد و بوم

Ҳама тарк тозат ба Юнону рӯм

همه ترک تازت به یونان و روم

Хушо он чунон рӯзгори куҳан

خوشا آن چنان روزگار کهن

Ки май тохтӣ то хтоу хутан

که می تاختی تا ختا و ختن

Зиҳии асру фаррухи замонӣ ки боҷ

زهی عصر و فرخ زمانی که باج

Туро омад аз Миср ва аз кортоҷ

تو را آمد از مصر و از کارتاج

Хуҷастаи замонӣ ки дар ҳинду чин

خجسته زمانی که در هند و چین

Нбштнди номи туро бар нигин

نبشتند نام تو را بر نگین

Чаҳ хуш будӣ он рӯзи фаррухи сиришт

چه خوش بودی آن روز فرخ سرشت

Ки астрхи ту буд боғи биҳишт

که استرخ تو بود باغ بهشت

Хуши он асри рахшон бо нозу нӯш

خوش آن عصر رخشان با ناز و نوش

Ки зрнўшти обод будӣ ба шӯш

که زرنوشت آباد بودی به شوش

Мубораки бади он аҳди фархундаи боз

مبارک بد آن عهد فرخنده باز

Ки будӣ арӯси ҷаҳони шаҳри роз

که بودی عروس جهان شهر راز

Хушо рӯзгорӣ ки дар акбтон

خوشا روزگاری که در اکبتان

Хиромон ба ҳар сӯй будӣ батон

خرامان به هر سوی بودی بتان

Хунаки рӯзи хуррам чун ӯ рӯзгор

خنک روز خرم چون او روزگار

Ки дар Балхи барпои бадии навбаҳор

که در بلخ برپا بدی نوبهار

Хуши он рӯзи фархунда ӣ длстон

خوش آن روز فرخنده ی دلستان

Ки чун гулистон буд Зобулстон

که چون گلستان بود زابلستان

Кунам ёди он рӯз бо дору барад

کنم یاد آن روز با دار و برد

Ки шопӯри тарҳ ншобўр кард

که شاپور طرح نشابور کرد

Хушо он чунон рӯз бо гиру дор

خوشا آن چنان روز با گیر و دار

Ки киштӣ ба дарӣот будӣ ҳазор

که کشتی به دریات بودی هزار

Набад ҳеҷ касро ҳамеи тоби ту

نبد هیچ کس را همی تاب تو

Нишаста ба ҳарҷоӣ строби ту

نشسته به هرجای ستراب تو

Хуши он рӯзгорони суру сарвар

خوش آن روزگاران سور و سرور

Ки бади мардуми ту ду раҳи сад курур

که بد مردم تو دو ره صد کرور

Чаҳ хуррами бади он рӯз бедарду ранҷ

چه خرم بد آن روز بی درد و رنج

Ки оканда будӣ заминат ба ганҷ

که آکنده بودی زمینت به گنج

Сипоҳи ту будӣ ҳамаи кӯчи кӯч

سپاه تو بودی همه کوچ کوچ

ЗоФғону лочин ва карду балӯч

زافغان و لاچین و کرد و بلوچ

Зпнҷоб будӣ ба Сӯдони сипоҳ

زپنجاب بودی به سودان سپاه

Мадӣ дошт мкдўнёро нигоҳ

مدی داشت مکدونیا را نگاه

Фузунати саворони найзаи гузор

فزونت سواران نیزه گذار

Камони оваронати бурун аз шумор

کمان آورانت برون از شمار

Хуши он дам ки хусрави зоирони замин

خوش آن دم که خسرو زایران زمین

Ҳамеи тохт то пеши дарёии чин

همی تاخت تا پیش دریای چین

Хуши он рӯзи хуррам ки коўс кӣ

خوش آن روز خرم که کاوس کی

Ба Сӯдону Мисри андари афканди пай

به سودان و مصر اندر افکند پی

Хуши он рӯзгорон ки аспндёр

خوش آن روزگاران که اسپندیار

Баровард аз қавми ситои дамор

برآورد از قوم سیتا دمار

Шикаста шуд аз ваии даҳ ва на сипоҳ

شکسته شد از وی ده و نه سپاه

Ба банди гарони басти даҳ подшоҳ

به بند گران بست ده پادشاه

Хуши он рӯзи маймун ки фаррухи зрир

خوش آن روز میمون که فرخ زریر

Сршоаҳ аспртаҳ оварад зер

سرشاه اسپرته آورد زیر

Ҳамаи малик Юнонён кард паст

همه ملک یونانیان کرد پست

Ба отинаҳ багазед ҷой нишаст

به آتینه بگزید جای نشست

Хуши он асри фаррух ки шоҳи Ардашер

خوش آن عصر فرخ که شاه اردشیر

Ҳамаи мардум Афина кард асир

همه مردم آتنه کرد اسیر

Кунунат ба тани ҳеҷ неру намонад

کنونت به تن هیچ نیرو نماند

Ту гӯйӣ ки дар дашт оҳӯ намонад

تو گویی که در دشت آهو نماند

Аз он паҳлавонону асбу силеҳ

از آن پهلوانان و اسب و سلیح

Намонда ба ҷои ҷузи фусуну мзиҳ

نمانده به جا جز فسون و مزیح

Длиронти имрӯзи нозуки бадан

دلیرانت امروز نازک بدن

Набарди оваронати ҳамаи сими тан

نبرد آورانت همه سیم تن

Вазирони кишвари мниҷки ниҳод

وزیران کشور منیجک نهاد

Амирони лашкари бути ҳури зод

امیران لشکر بت حور زاد

Сипаҳдори ҷангӣ ба захми дурушт

سپهدار جنگی به زخم درشت

Ба базм ва ба разм овареданд пушт

به بزم و به رزم آوریدند پشت