Битарс эй ҷаҳони ҷӯии Эрони худоӣ
بترس ای جهان جوی ایران خدای
Ки баъд аз ту хезанд мардум ба пой
که بعد از تو خیزند مردم به پای
Биноланд аз дасти ҷавру ситам
بنالند از دست جور و ستم
Бигӯянд бо нола ӣ зеру Бам
بگویند با ناله ی زیر و بم
Ки эзади ҳаме то ҷаҳони офарид
که ایزد همی تا جهان آفرید
Касе зини нишон шаҳриёрӣ надид
کسی زین نشان شهریاری ندید
Ки ҷузи куштан ва бастану дарди ранҷ
که جز کشتن و بستن و درد رنج
Гирифтан ҳам аз кеҳтарони молу ганҷ
گرفتن هم از کهتران مال و گنج
Надонисту озарми касро надошт
ندانست و آزرم کس را نداشت
Ҳамеи ин барони он барин бар гумошт
همی این برآن آن برین بر گماشت
На ҷони сипоҳии азуи шоди гашт
نه جان سپاهی ازو شاد گشت
На як зарра зу кишвари ободи гашт
نه یک ذره زو کشور آباد گشت
Намонад инч дар малик ҷое дуруст
نماند ایچ در ملک جایی درست
Ҳамаи кори кишвари азуи гашти суст
همه کار کشور ازو گشت سست
Ба кор раият напардохт ҳеҷ
به کار رعیت نپرداخت هیچ
Парастед гуҳи гурба , гоҳе мниҷ
پرستید گه گربه، گاهی منیج
Дарин муддати соли панҷоҳ боз
درین مدت سال پنجاه باز
Ки бар тахт мезист бо ъзу ноз
که بر تخت می زیست با عز و ناز
Ҳамаи ҷони мардум азу шуд ғамӣ
همه جان مردم ازو شد غمی
Ба ҳар шуъба аз малик омад камӣ
به هر شعبه از ملک آمد کمی
Хазинаи тиҳии гашту миллати гадо
خزینه تهی گشت و ملت گدا
Збидод ӯ дастҳо бар худо
زبیداد او دست ها بر خدا
Се навбат шитобид сӯии фаранг
سه نوبت شتابید سوی فرنگ
НиФзўд ӯро ба дили ору нанг
نیفزود او را به دل عار و ننگ
Чу маст шикорасту маҳви хушӣ
چو مست شکار است و محو خوشی
Куҷо донад ойини лашкари кашӣ
کجا داند آیین لشکر کشی
Нахоҳем бар тахт аз ин тухмаи кас
نخواهیم بر تخت از این تخمه کس
Зхокш ба яздон паноҳему бас
زخاکش به یزدان پناهیم و بس
Казин шаҳи ситамкортар кас надид
کزین شه ستمکارتر کس ندید
На аз номдорон пешин шунид
نه از نامداران پیشین شنید
Ҳамаи малики Эрон азу шуд ба бод
همه ملک ایران ازو شد به باد
Ба хок омад он афсари киқбод
به خاک آمد آن افسر کیقباد
Худоёи рӯонаш ба оташ бисӯз
خدایا روانش به آتش بسوز
Дили банда ӣ мустаҳаққ бар фурӯз
دل بنده ی مستحق بر فروز
Вагар додгар бошӣ эй шаҳриёр
وگر دادگر باشی ای شهریار
Бамоне ва науммат буд ёдгор
بمانی و نامت بود یادگار
Ба некии биоранди ёди ту ро
به نیکی بیارند یاد تو را
Парастанд мардуми нажоди ту ро
پرستند مردم نژاد تو را
Тани хешро шоҳи бидодгар
تن خویش را شاه بیدادگر
Ҷуз аз гӯр ва нафрин наёрад басар
جز از گور و نفرین نیارد بسر
Агар чанд бад кардани осон буд
اگر چند بد کردن آسان بود
Ба фарҷом зу дили ҳаросон буд
به فرجام زو دل هراسان بود
Ало эй шаҳи номдори куҳан
الا ای شه نامدار کهن
Сазадгар зсъдии пазирии сухан
سزد گر زسعدی پذیری سخن
« на дар банди осоиш хеш бош
«نه در بند آسایش خویش باش
Ки хотири нигаҳдор дарвеш бош »
که خاطر نگهدار درویش باش»
« ниё сояд андари диёри ту кас
«نیا ساید اندر دیار تو کس
Чу осоиши хеши хоҳӣу бас »
چو آسایش خویش خواهی و بس»
Змн бишинав ин нуктаи шоҳои дуруст
زمن بشنو این نکته شاها درست
Набояд шаҳӣ чун ту бедоди ҷуст
نباید شهی چون تو بیداد جست
Туро ҳаст фарҳангу ройу ҳунар
تو را هست فرهنگ و رای و هنر
Надорад ҳунари шоҳи бидодгар
ندارد هنر شاه بیدادگر
Ки бедодгарии з бичорг аст
که بیدادگری ز بیچارگ است
Ба бидодгар бар бибояд гирист
به بیدادگر بر بباید گریست
з бидодгар кист бадбахт тар
ز بیدادگر کیست بدبخت تر
Ки бедодаш ояд ба худ сахт тар
که بیدادش آید به خود سخت تر