То оташи хури тофтаи бурҷи саратон ро

تا آتش خور تافته برج سرطان را

Ҳамчун шарар оташ зада зарроти ҷаҳон ро

همچون شرر آتش زده ذرات جهان را

Хуршеди ҷаҳони сӯхти магари котши дӯзах

خورشید جهان سوخت مگر کآتش دوزخ

Аз чашмаи хуршед бурун карда забон ро

از چشمه خورشید برون کرده زبان را

Шуд фохтаи сӯхтаи хокистар ва он ҳам

شد فاخته سوخته خاکستر و آن هم

Зон монда ки набӯд ҳаракати боди вазон ро

زان مانده که نبود حرکت باد وزان را

Равған шуда яксар арақу шамъи сифат зон

روغن شده یکسر عرق و شمع صفت زان

Хати хати бадан аз обилаи нозуки баданон ро

خط خط بدن از آبله نازک‌بدنان را

Оташи зи ҳавои борад аз он бар сари оташ

آتش ز هوا بارد از آن بر سر آتش

Борон шарар омад ҳамагии абри духон ро

باران شرر آمد همگی ابر دخان را

Дар роҳи ҳавои ҳамчуи шаб аз тобиши хуршед

در راه هوا همچو شب از تابش خورشید

Оташ зада дӯди нафаси сӯхтагон ро

آتش زده دود نفس سوختگان را

Чун барқи биҷуз дар ҷигар чок наёбанд

چون برق بجز در جگر چاک نیابند

Обӣ ки ҳарорат бинишонад аташон ро

آبی که حرارت بنشاند عطشان را

Аз заҳмати хуршеди бшб гар диҳадаш даст

از زحمت خورشید بشب گر دهدش دست

То ҳашари замин банд кунад пои замон ро

تا حشر زمین بند کند پای زمان را

Аз бас ки бухороти замини омада дар ҷӯш

از بس که بخارات زمین آمده در جوش

Кафи омада чун дег ба лаби оби равон ро

کف آمده چون دیگ به لب آب روان را

Парвонаи сифати тобиши шамъи фалакаши сӯхт

پروانه‌صفت تابش شمع فلکش سوخت

Мурғӣ ки ҳавас кард тариқи тайрон ро

مرغی که هوس کرد طریق طیران را

Аз гармии хур даст чанораст кушода

از گرمی خور دست چنارست گشاده

Каз ҳақи талабади сояи хуршеди ҷаҳон ро

کز حق طلبد سایه خورشید جهان را

Исои замони мейри афиф алҳақ волидайн

عیسی زمان میر عفیف الحق والدین

Каз лутфи сухан об диҳад гулшани ҷон ро

کز لطف سخن آب دهد گلشن جان را

Он ақли муҷассам ки кунад ғайби намое

آن عقل مجسم که کند غیب‌نمایی

Ойӣнаи рухсор яқин карда гумон ро

آیینه‌رخسار یقین کرده گمان را

Наққоши хаёлаш ба сари хонаи идрок

نقاش خیالش به سر خانه ادراک

Нодида кашад сӯрати асрори ниҳон ро

نادیده کشد صورت اسرار نهان را

Гар шарҳ диҳад рози ниҳони ҳотифи ғайбаш

گر شرح دهد راز نهان هاتف غیبش

Гуяд ки чаҳ ҳоҷат ба баёни ояти аён ро

گوید که چه حاجت به بیان آیت عیان را

Чун карда баёни қиссаи ҷони бахшеи исо

چون کرده بیان قصه جان‌بخشی عیسی

Аз мӯъҷизи исои гузоронидаи баён ро

از معجز عیسی گذرانیده بیان را

Лутф азалӣ ёфта баҳри нъмши зи он

لطف ازلی یافته بحر نعمش ز آن

Мулҳақ ба муҳӣт абадӣ карда карон ро

ملحق به محیط ابدی کرده کران را

Аз нофаи мишкӣни нқти хати гузаронда

از نافه مشکین نقط خط گذرانده

зи оҳӯии хтоиии қалам машк фишон ро

ز آهوی ختایی قلم مشک‌فشان را

эй каз шарафи ҷади худ он хотами мурсал

ای کز شرف جد خود آن خاتم مرسل

Мурсал кунӣ аз хотами худ меҳру нишон ро

مرسل کنی از خاتم خود مهر و نشان را

Гар кӯҳ шавад ҳалами тўоши бози наёбад

گر کوه شود حلم تواش باز نیابد

Дар дил ба гуҳи зилзилаи ранҷи хафақон ро

در دل به گه زلزله رنج خفقان را

Дар рӯй гул зард кунад чун гули раъно

در روی گل زرد کند چون گل رعنا

Саъии ту ба гули гӯ на мубаддили ирқон ро

سعی تو به گل گو نه مبدل یرقان را

Гар боди сабои ҳам нафаси лутф ту гардад

گر باد صبا هم‌نفس لطف تو گردد

Фирӯзӣ наврӯз диҳад фасли хазон ро

فیروزی نوروز دهد فصل خزان را

Гар манеҳӣ забт ту набандад нсқи кор

گر منهی ضبط تو نبندد نسق کار

Пӯшади зи рухи суди кашони чашми зиён ро

پوشد ز رخ سود کشان چشم زیان را

Чун гӯша нишин ғайри рук ва пӯст намонад

چون گوشه نشین غیر رک و پوست نماند

Гар хашми ту молад ба ғазаби гӯши камон ро

گر خشم تو مالد به غضب گوش کمان را

Гар гуфт ҳасудат ки буд мисли ту машну

گر گفت حسودت که بود مثل تو مشنو

Каз тобу таби орад ба забони ин ҳазён ро

کز تاب و تب آرد به زبان این هذیان را

Бахти ту ҷавону хирадати пер буд зон

بخت تو جوان و خردت پیر بود زان

Сар бар хати рои ту буд перу ҷавон ро

سر بر خط رای تو بود پیر و جوان را

Абри карамати дихти гуҳар бар зибри ҳам

ابر کرمت دیخت گهر بر زبر هم

Чндонкаҳ ба харвор расад коҳкшон ро

چندانکه به خروار رسد کاهکشان را

Чун ҳотами таии рости змони домани лутфат

چون حاتم طی راست ضمان دامن لطفت

Гиранд ғурямони бадали хасми змон ро

گیرند غریمان بدل خصم ضمان را

Ходим кунад аз хон атои ту ба таъзим

خادم کند از خوان عطای تو به تعظیم

Ороиш хон дгарон резиш хон ро

آرایش خوان دگران ریزش خوان را

Халқи ту баради ваҳшати табъ ва аҷабӣ нест

خلق تو برد وحشت طبع و عجبی نیست

Бо мардум агар инс диҳад шери жён ро

با مردم اگر انس دهد شیر ژیان را

Акнӯн ки фалаки ҳалқа ба гӯшам шуд азин мадҳ

اکنون که فلک حلقه‌به‌گوشم شد ازین مدح

Хоҳам ғазалӣ хонд ҷўдр гӯш кун он ро

خواهم غزلی خواند جودر گوش کن آن را

эй пистаи зи шӯри намакати пистаи даҳон ро

ای پسته ز شور نمکت پسته‌دهان را

Дили баҳри ту бирён шуда сад пистаи даҳон ро

دل بهر تو بریان شده صد پسته دهان را

Шуд чашми шаҳидони ту дар косаи сари хушк

شد چشم شهیدان تو در کاسه سر خشک

Зон рашк ки кардӣ назарии лолаи ситон ро

زان رشک که کردی نظری لاله‌ستان را

эй марҳами дил чанд кушояди паии тират

ای مرهم دل چند گشاید پی تیرت

Захми дили ман дидаи хунобаи чикон ро

زخم دل من دیده خونابه‌چکان را

Хоҳам ки назора кунам аз акси ту эй шӯх

خواهم که نظاره کنم از عکس تو ای شوخ

Чашм дигар ойӣнаи чашми дгарон ро

چشم دگر آیینه چشم دگران را

Ҷон нест гиромӣ ба тугар бар нФшонм

جان نیست گرامی به تو گر بر نفشانم

Тарсам ки таҳаммул накунӣ бори гарон ро

ترسم که تحمل نکنی بار گران را

Ман пеши ту лаби бастау дили бози кушода

من پیش تو لب بسته و دل باز گشاده

Аз синаи чокам дар фарёду фиғон ро

از سینه چاکم در فریاد و فغان را

Вақтаст ки фарёд кунам аз туу созам

وقت است که فریاد کنم از تو و سازم

Фарёдраси худ малики амну амон ро

فریادرس خود ملک امن و امان را

эй мартабаи дони бикри ҳадисам ҳама саҳараст

ای مرتبه‌دان بکر حدیثم همه سحرست

Венаи саҳар ҳалоласт чу ту мартабаи дон ро

وین سحر حلال است چو تو مرتبه‌دان را

Бо сирату шани ту камаст ин сифат аммо

با سیرت و شان تو کم است این صفت اما

Кам васф тавон кард чунин сирату шан ро

کم وصف توان کرد چنین سیرت و شان را

Акнӯн ки ҷавон шуд зи ҷамоли ту ҷаҳони коҷ

اکنون که جوان شد ز جمال تو جهان کاج

Ҷон боз диҳанд анварии сӯхтаи ҷон ро

جان باز دهند انوری سوخته‌جان را

То олами пер аз ту ҷавон бинад ва гуяд

تا عالم پیر از تو جوان بیند و گوید

Бози ин чаҳ ҷавонӣ ва ҷамоласт ҷаҳон ро

باز این چه جوانی و جمالست جهان را

Он Юсуф аҳд омад ва дар васф Зулайхост

آن یوسف عهد آمد و در وصف زلیخاست

Ин ҳол ки нави гашти замину замон ро

این حال که نو گشت زمین و زمان را

Ин шеъри накӯи миваи боғи дил ман шуд

این شعر نکو میوه باغ دل من شد

Зини мива накӯтар набӯд боғи ҷаҳон ро

زین میوه نکوتر نبود باغ جهان را

Тӯтии сифатам фохта хон , то ту бихонӣ

طوطی‌صفتم فاخته‌خوان، تا تو بخوانی

Ин тӯтии ширини нафас фохта хон ро

این طوطی شیرین‌نفس فاخته‌خوان را

Бар хати ғуломӣ чунӣ калаки ту додем

بر خط غلامی چونی کلک تو دادیم

Аҳлии зи миёни дилу ҷони бастаи даҳон ро

اهلی ز میان دل و جان بسته دهان را

Парварда хон ту шуду ҷуз лаб хонат

پرورده خوان تو شد و جز لب خوانت

Ангушт гузидаст гузид ар лаби нон ро

انگشت گزیده‌ست گزید ار لب نان را

Дар мадҳи ту чун даст баровардаам акнӯн

در مدح تو چون دست برآورده‌ام اکنون

Хоҳам ба дуо даст барорам ҳамагон ро

خواهم به دعا دست برآرم همگان را

Ёрб ки чу хуршеди Бамоне ки давом аст

یارب که چو خورشید بمانی که دوام است

Дар сояи лутфи ту ҷаҳони гузарон ро

در سایهٔ لطف تو جهان گذران را

Чандонат бақои бод ки сад даври намояд

چندانت بقا باد که صد دور نماید

Кайвон ки ба сӣ соли срорди даврон ро

کیوان که به سی سال سرآرد دوران را