Танами забонаи оташи зи сӯз ҷон дорад

تنم زبانه آتش ز سوز جان دارد

Чаҳ ҳоҷатаст бгФтн ки худ забон дорад

چه حاجت است بگفتن که خود زبان دارد

Чу тори чанги дили ман заъиф шуд аз дард

چو تار چنگ دل من ضعیف شد از درد

Чунон ки бод бар ӯгар вазад фиғон дорад

چنان که باد بر او گر وزد فغان دارد

Шаб аз фироқи ту дӯди дилам бмоаҳ расед

شب از فراق تو دود دلم بماه رسید

Ҳануз рӯй ман аз оҳи ман нишон дорад

هنوز روی من از آه من نشان دارد

Ҳалоки хастаи дилам зон лабаст ва мехоҳам

هلاک خسته دلم زان لب است و میخواهم

Ки ҳар чаҳ дили талабади хаста розён дорад

که هر چه دل طلبد خسته رازیان دارد

Ҳазор бори марои кишт ва зинда кард он чашм

هزار بار مرا کشت و زنده کرد آن چشم

Ки маргу зиндагӣ аз ғамзаи ту амон дорад

که مرگ و زندگی از غمزه تو امان دارد

Ситораи исти аҷаби офтоби рухсорат

ستاره ایست عجب آفتاب رخسارت

Ки кавкаби ҳамаи хубон аз он қирон дорад

که کوکب همه خوبان از آن قران دارد

Ба кунем аз мижаи чашмат эй камони абрӯ

به کنیم از مژه چشمت ای کمان ابرو

Ҳазор новаки хўнриз дар камон дорад

هزار ناوک خونریز در کمان دارد

Ту гарчи шоҳӣу дили бандаи он ситам бинад

تو گرچه شاهی و دل بنده آن ستم بیند

Ки ҳоле аз ту занад доду ҷой он дорад

که حالی از تو زند داد و جای آن دارد

Дигар зи қибла рӯй ту ёди норади боз

دگر ز قبله روی تو یاد نارد باز

Дилам ки рўбдри зубда замон дорад

دلم که روبدر زبده زمان دارد

Ҷаҳони фазлу карами мейри саъди дайни асъад

جهان فضل و کرم میر سعد دین اسعد

Ки олам аз нафас ӯ насим ҷон дорад

که عالم از نفس او نسیم جان دارد

зи илми ғайби бъисии дамӣ сухан гуяд

ز علم غیب بعیسی دمی سخن گوید

Чунон равон ки ту гӯйии магар равон дорад

چنان روان که تو گویی مگر روان دارد

Агар баҳри сари мӯӣ аз мъониши пурсӣ

اگر بهر سر موی از معانیش پرسی

Ҳазор нуктаи баҳри сад баён дорад

هزار نکته بهر صد بیان دارد

Дар он мақом ки асби сухан ҳаме тозад

در آن مقام که اسب سخن همی تازد

Агар Аннан накушуд худ ки ҳамчунон дорад

اگر عنان نکشد خود که همچنان دارد

На осмон карам гӯямаш ки дарёӣ аст

نه آسمان کرم گویمش که دریایی است

Ки аз ҳубоби баҳри кафи сад осмон дорад

که از حباب بهر کف صد آسمان دارد

ГҳрФшон чу шавад дасти хирмани афшонаш

گهرفشان چو شود دست خرمن افشانش

Замини зи назми гуҳари шакл каҳкашон дорад

زمین ز نظم گهر شکل کهکشان دارد

Ҳар он гадо ки бар ӯ абри раҳматаши борад

هر آن گدا که بر او ابر رحمتش بارد

Бдомн аз карамаши баҳр бекарон дорад

بدامن از کرمش بحر بیکران دارد

Агар гадост азов рӯ дар осмони бдъост

اگر گداست ازاو رو در آسمان بدعاست

Вагар шаҳаст азўср бар остон дорад

وگر شه است ازوسر بر آستان دارد

Аё баланди ҷиноӣ ки ҳеҷ чиз намонад

ایا بلند جنایی که هیچ چیز نماند

Каз офтоби замирати фалак ниҳон дорад

کز آفتاب ضمیرت فلک نهان دارد

Ту он касе ки хиради ақл аввалат хонд

تو آن کسی که خرد عقل اولت خواند

Яқини тест ҳар ончи одамӣ гумон дорад

یقین تست هر آنچ آدمی گمان دارد

Агар блтФ бигӯе насими анфосат

اگر بلطف بگویی نسیم انفاست

Чу боди рӯҳи Фзои буи гулистон дорад

چو باد روح فزا بوی گلستان دارد

Вагар ба қаҳр бар ореи нафас чу боди сумум

وگر به قهر بر آری نفس چو باد سموم

Забонаи ғазабати теғи ҷон ситон дорад

زبانه غضبت تیغ جان ستان دارد

зи савлат ар ҳамаи рӯйин танаст ҳамчуи ҷарас

ز صولت ار همه رویین تن است همچو جرس

Ксикаҳ бо ту сухан кард дил тпон дорад

کسیکه با تو سخن کرد دل طپان دارد

зи поси шаръи ту деви раҷими ғорати дил

ز پاس شرع تو دیو رجیم غارت دل

Нмикнд ки фусун хон азу змон дорад

نمیکند که فسون خوان ازو ضمان دارد

Расед забти ту ҷое ки гург қонеъ шуд

رسید ضبط تو جایی که گرگ قانع شد

Ба ним хӯрда ки лутф аз саг шубон дорад

به نیم خورده که لطف از سگ شبان دارد

Сикандари карамати суфра ӣӣ кашад ҳар дам

سکندر کرمت سفره یی کشد هر دم

Ки ҳар канораи хуонеи ҳазор нон дорад

که هر کناره خوانی هزار نان دارد

Ҷаҳон агарчӣ туро пурвирди ту он нахлӣ

جهان اگرچه تو را پرورد تو آن نخلی

Ки миннати карам аз сояи ?ут ҷаҳон дорад

که منت کرم از سایه ات جهان دارد

Хазони боғи муҳаббати баҳор хуррамӣ аст

خزان باغ محبت بهار خرمی است

Баҳори хасми ту хосият хазон дорад

بهار خصم تو خاصیت خزان دارد

Гули муроди нчинди ҳасуди ту ҳарчанд

گل مراد نچیند حسود تو هرچند

Ки ҳамчуи шохи хазони даст зарфишон дорад

که همچو شاخ خزان دست زرفشان دارد

Адуии ҷоҳи ту бечора чун гул зард аст

عدوی جاه تو بیچاره چون گل زرد است

Ки заҳри хандаи брнг чу заъфарон дорад

که زهر خنده برنگ چو زعفران دارد

Чунонкии з оташ сӯзанда дар не уфтад тоб

چنانکه ز آتش سوزنده در نی افتد تاب

Ҳасуди хастаи дилати таб дар устихон дорад

حسود خسته دلت تب در استخوان دارد

Бимни мадҳи ту мадҳаш аз он кунанд аҳлӣ

بیمن مدح تو مدحش از آن کنند اهلی

Ки модҳи карамати ҷой мадҳ хон дорад

که مادح کرمت جای مدح خوان دارد

Ҳамеша токаи бҳкми қазои дарин айвон

همیشه تاکه بحکم قضا درین ایوان

Ҳилоли иди зи тғрои зар нишон дорад

هلال عید ز طغرای زر نشان دارد

Маи сиёми мубораки туроу иди Саид

مه صیام مبارک ترا و عید سعید

Худоят аз ҳамаи офот дар амон дорад

خدایت از همه آفات در امان دارد