Расед он гул ки мебахшад таровати гулшани ҷон ро
رسید آن گل که می بخشد طراوت گلشن جان را
Насимаш барграфт аз хоки раҳи тахти сулаймон ро
نسیمش برگرفت از خاک ره تخت سلیمان را
Азизон ҳар тарафи пӯён ки Юсуфи сӯй Миср омад
عزیزان هر طرف پویان که یوسف سوی مصر آمد
Ҷавонони тҳнини гӯйони з ҳар сӯи пери канъон ро
جوانان تهنین گویان ز هر سو پیر کنعان را
Гузашти айём бебаррагӣ расед он нави баҳор акнӯн
گذشت ایام بی برگی رسید آن نو بهار اکنون
Ки рашк аз гулшан Широз бошад боғи ризвон ро
که رشک از گلشن شیراز باشد باغ رضوان را
Шаҳи Эрону турон зон сӯии Ширози рӯи орад
شه ایران و توران زان سوی شیراز رو آرد
Ки хокаши қиблаи ҳоҷат буд Эрону турон ро
که خاکش قبله حاجت بود ایران و توران را
Агар ҳар зарраи ин хок хуршедӣ шавад шояд
اگر هر ذره این خاک خورشیدی شود شاید
Ки чашм илтифот афтод биравӣ зилли яздон ро
که چشم التفات افتاد بروی ظل یزدان را
Сипеҳри салтанати хуршеди олами шоҳи Исмоил
سپهر سلطنت خورشید عالم شاه اسماعیل
Ки чатраши соя бар сари афканди хуршеди тобон ро
که چترش سایه بر سر افکند خورشید تابان را
Саманди арши фарсойиши гузар бар соҳатӣ дорад
سمند عرش فرسایش گذر بر ساحتی دارد
Ки зери сами чўпои мӯри молади фарқи кайвон ро
که زیر سم چوپای مور مالد فرق کیوان را
Фазои кишвари олам чу арз Фсҳтш набӯд
فضای کشور عالم چو عرض فسحتش نبود
Куҷои гунҷоиши хайлаш буд ин танги майдон ро
کجا گنجایش خیلش بود این تنگ میدان را
Чу заҳролӯд занбӯрӣаст тири оҳанӣни нешаш
چو زهرآلود زنبوری است تیر آهنین نیشش
Ки ҳамчун хона занбӯр кард аз рахнаи санадон ро
که همچون خانه زنبور کرد از رخنه سندان را
зи поси шаҳнаи адлаш чу дасти зулм кӯтаҳ шуд
ز پاس شحنه عدلش چو دست ظلم کوته شد
Ғами коҳии збод фитна набӯд кишти деҳқон ро
غم کاهی زباد فتنه نبود کشت دهقان را
Агар дар гулшани олами насими лутф ӯ набӯд
اگر در گلشن عالم نسیم لطف او نبود
Куҷои сари сабзӣ ҷовид бошад сарви бустон ро
کجا سر سبزی جاوید باشد سرو بستان را
Чунон перонаи сари ҳади шариъати баста дар дилҳо
چنان پیرانه سر حد شریعت بسته در دلها
Ки роҳи фитна дар табъ ҷавонон нест шайтон ро
که راه فتنه در طبع جوانان نیست شیطان را
Ало эй офтоби дайни туе он маркази давлат
الا ای آفتاب دین تویی آن مرکز دولت
Ки чун паргор дар гардиш дар ореи чархи гардон ро
که چون پرگار در گردش در آری چرخ گردان را
Наҳангӣ чун ту дар ҳайбат агар чин бар ҷейни орад
نهنگی چون تو در هیبت اگر چین بر جین آرد
Маҷоли дам задан дигар намонад мавҷи тӯфон ро
مجال دم زدن دیگر نماند موج طوفان را
зи хайли банди гонатгар куҳани золӣ бурун тозад
ز خیل بند گانت گر کهن زالی برون تازد
Ба мардии даст бар бандади ҳазорон пӯри дастон ро
به مردی دست بر بندد هزاران پور دستان را
Аду кӣ панҷаи хуршеди иқболи ту тоби орад
عدو کی پنجه خورشید اقبال تو تاب آرد
Куҷои фиръавни тоби оради кафи Мӯсои умрон ро
کجا فرعون تاب آرد کف موسی عمران را
Ту он нави Ширвони адлӣ ки дар гулшани сарои даҳр
تو آن نو شیروان عدلی که در گلشن سرای دهر
Фикандӣ тарҳи маъмурии бикунадии бехи туғён ро
فکندی طرح معموری بکندی بیخ طغیان را
Пас аз меъмории адли ту дар ин олами вайрон
پس از معماری عدل تو در این عالم ویران
Наёбади каси бсди ганҷи гуҳари як кунҷи вайрон ро
نیابد کس بصد گنج گهر یک کنج ویران را
Дар айёми ту боғ даҳр дорад фирӯзӣ
در ایام تو باغ دهر دارد فیروزی
Бъҳди гули камол хуррамӣ бошад гулистон ро
بعهد گل کمال خرمی باشد گلستان را
Зршги калаки зрпошти гиреҳҳо дар дили дарё
زرشگ کلک زرپاشت گرهها در دل دریا
зи дасти зарфишонати рахнаҳо дар ҷон буд кон ро
ز دست زرفشانت رخنه ها در جان بود کان را
Бақадр неъмат хон ту неъмат хора мебуд
بقدر نعمت خوان تو نعمت خواره میبود
зи машриқ то ба мағриб микшидӣ хон эҳсон ро
ز مشرق تا به مغرب میکشیدی خوان احسان را
Фурӯтар май намояди пеши ту чун акс дар дарё
فرو تر می نماید پیش تو چون عکس در دریا
Фалак ҳар чанд болотар баради фирӯзаи айвон ро
فلک هر چند بالاتر برد فیروزه ایوان را
Шҳо , гӯши ризо чун гул бмн кун то дарин гулшан
شها، گوش رضا چون گل بمن کن تا درین گلشن
Ғазали гӯйии биомузами знўи мурғи хуши алҳон ро
غزل گویی بیاموزم زنو مرغ خوش الحان را
Ки гуфт эй чархи даври афкани рмои он оби ҳайвон ро
که گفت ای چرخ دور افکن رما آن آب حیوان را
Бхўни мо шаҳидон ташна кун реги биёбон ро
بخون ما شهیدان تشنه کن ریگ بیابان را
зи шавқи каъбаи васлати чунон дар хок май ғалатам
ز شوق کعبه وصلت چنان در خاک می غلطم
Ки аз гул боз нашносад танами хори муғелон ро
که از گل باز نشناسد تنم خار مغیلان را
Мабанд он зулф каз ошуфтагии ҳол дигар дорад
مبند آن زلف کز آشفتگی حال دگر دارد
Баҳол хештан бигзор зулфи анбари афшон ро
بحال خویشتن بگذار زلف عنبر افشان را
Шавад сад хирмани гулгар ду сунбули хӯша чин бошад
شود صد خرمن گل گر دو سنبل خوشه چین باشد
Агар ҷамъ оварад зулфи ту дилҳои парешон ро
اگر جمع آورد زلف تو دلهای پریشان را
Дил бедард ҳар ғайриӣ чаҳ завқ аз шева ?ут ёбад
دل بی درد هر غیری چه ذوق از شیوه ات یابد
Марои ҷон рахна шуд ҳар гуҳ ки дидам лаъли хандон ро
مرا جان رخنه شد هر گه که دیدم لعل خندان را
зи ҳасрати хшг бар ҷоср ва чун сӯрат форуманд
ز حسرت خشگ بر جاسر و چون صورت فروماند
Агар дар ҷилваи нозоварӣ сарви хиромон ро
اگر در جلوه ناز آوری سرو خرامان را
Маро аз тоби хӯн хӯрдани гиребони чок ва бе дардаш
مرا از تاب خون خوردن گریبان چاک و بی دردش
Гумон каз мастӣ май пора май созами гиребон ро
گمان کز مستی می پاره می سازم گریبان را
Ту чун фарёди раси касро бихоҳӣ куштан эй бдхў
تو چون فریاد رس کس را بخواهی کشتن ای بدخو
Бигӯаш шаҳи расонами ман зи бедоди ту афғон ро
بگوش شه رسانم من ز بیداد تو افغان را
Фалаки қдро , брФъти пояи қадартузон беш аст
فلک قدرا، برفعت پایه قدر توزان بیش است
Ки зайли мдҳтт дар чанг ақл уфтад санохон ро
که ذیل مدحتت در چنگ عقل افتد ثناخوان را
Сухани пеши ту чун гӯям ки нутқи мӯъҷизи осорат
سخن پیش تو چون گویم که نطق معجز آثارت
Бъҷзи афкандаи ҳангоми фасоҳати сад схндон ро
بعجز افکنده هنگام فصاحت صد سخندان را
Ту он шоҳӣ ки аз мадҳи ту аҳлии ҷой он дорад
تو آن شاهی که از مدح تو اهلی جای آن دارد
Ки хоқонии гадоӣ хеш созад балки хоқон ро
که خاقانی گدای خویش سازد بلکه خاقان را
Ҳамеша то сухани санҷони дуои гӯй шаҳон бошанд
همیشه تا سخن سنجان دعا گوی شهان باشند
Ҳамеша то сухан гӯйанд шоҳони схндон ро
همیشه تا سخن گویند شاهان سخندان را
Ҷҳонбонӣ туро бошад санои гӯйӣ маро бошад
جهانبانی ترا باشد ثنا گویی مرا باشد
Ки ҳамчун ман сано гӯйӣ сазад сони ҷҳонбон ро
که همچون من ثنا گویی سزد سان جهانبان را