Машну ки аз ту силсилаи мӯ дар шикоятем

خوش آنکه همنفس یار خویشتن بودم

Девонаем ва бо дили худ дар ҳикоятем

رفیق و همدم و همراز و همسخن بودم

Ҷон бар лабасту мунтазир як ишоратаст

خوش آنکه جلوه چو میکرد آفتاب رخش

Мавқуфи як нигоҳи ту эй биъноитим

من آفتاب پرستی چو برهمن بودم

Зин дар нмирўим бимирем ғояташ

خوش آنکه در چمن حسن آنگل از مستی

Бингар ки дар мақоми вафо то чаҳ ғоятем

همی شکفت و منش بلبل چمن بودم

Ҷон аз вафои ҳимояти теғати хариди боз

خوش آنکه لعل لبش چونشکر فشان میشد

То зиндаем бандаи ин як ҳимоятем

من از نشاط چون طوطی شکر شکن بودم

Бо ғам хушем каз ситам бе ниҳоятат

خوش آنکه پیش لبش میگریست شیشه می

Дар кунҷи бекарони зи ғам бе ниҳоятем

که من بخنده چو ساغر از آن دهن بودم

Дар зулматӣ ки Хизр бомед меравад

خوش آنکه آن دهنم خاتم سلیمان بود

Мо ҳам умедвор ббрқ ҳидоятем

بر غم خصم من ایمن ز اهرمن بودم

Аҳлии тамаъи бхрмни олами нмикним

کنون ز نرگس او یک نظر مرا اهلی

Мо хӯшаи чини хирман шоҳ вилоятем

امید نیست تو گویی که آن نه من بودم