Шамъӣ ки гарми хашмтар аз барқ ломъ аст

شمعی که گرم خشم تر از برق لامع است

Гар олимӣ ба ҷавр бисӯзад чаҳ монеъ аст

گر عالمی به جور بسوزد چه مانع است

Баргаштааст моҳи ман аз меҳри ман дигар

برگشته است ماه من از مهر من دگر

Бозами магари ситораи иқбол роҷеъ аст

بازم مگر ستاره اقبال راجع است

Бо мурғи рӯҳи хеши хушам зонка чун ҳумо

با مرغ روح خویش خوشم زانکه چون هما

Бо муштии устихон ки маро ҳаст қонеъ аст

با مشتی استخوان که مرا هست قانع است

Толеъ шуд офтоби рухи ёри ҳамчуи шамъ

طالع شد آفتاب رخ یار همچو شمع

Бояд марои ҳалок шудан ин чаҳ толеъ аст

باید مرا هلاک شدن این چه طالع است

Танҳо насӯхт хирмани мо барқи ҳасани ту

تنها نسوخت خرمن ما برق حسن تو

Ҳар ҷо ки ҳаст лмъаҳ рӯй ту ломъ аст

هر جا که هست لمعه روی تو لامع است

Аҳлии бақои хеши мҷу дар фироқи ёр

اهلی بقای خویش مجو در فراق یار

Зонрў ки дар фироқ батон умр зойеъ аст

زانرو که در فراق بتان عمر ضایع است