Морои ҳамин ҷавоб саломаст коми азу

هر که آن گل پا نهد در دیده نمناک او

Миъроҷ мо басаст ҷавоби саломи азу

عاقبت شاخ گلی سر بر زند از خاک او

Ҳар гӯшаи чашми ноз чу ман сад ҳазор кишт

همچو آهو باز خواهم دیده را بعد از هلاک

Хӯн кадом хоҳам ва дод кадоми азу

تا سر خود را بینم بسته فتراک او

Нақду куни қимати икмўӣ Юсуф аст

آتش دوزخ ز آب کوثرم خوشتر بود

Моро чаҳ суд пухтани савдои хоми азу

گر بود در پیش چشمم روی آتشناک او

Танҳо на доми роҳи ман онзлФ ва хол шуд

جان آنصاحب نظر آیینه عین دلست

Баси мурғи зер кӣ ки дроФтди бдоми азу

کز غبار دیگران دورست چشم پاک او

Оҳ аз ҷафои соқии даврон ки ошиқон

میشود دود دلم از سینه چونسروی بلند

Хӯни михўрнди ҳамчуи шафақи субҳу шоми азу

هر گه آرم در نظر سر و قد چالاک او

Морои рақиб агар ба хумори фироқи сӯхт

هر که در دل تلخی عشق است او را خوشگوار

Хоҳад кашид соқии даври интиқоми азу

زهر باشد از لب نوشین لبان تریاک او

Хос касе нашуд карам ом мефуруш

کس سخن نزدیک اهلی چونکند از ترک عشق

Осӯдаанд халқи ҷаҳони хосу оми азу

زانکه دورست اینسخن بسیار از دراک او