Он шохи гул ки равнақи сарв ва саман азуаст

آن شاخ گل که رونق سرو و سمن ازوست

Сад дил чу лолаи ғарқа ба хӯн дар кафан азуаст

صد دل چو لاله غرقه به خون در کفن ازوست

Ширини даҳони ман чу лаб ёр ме газад

شیرین دهان من چو لب یار می گزد

Рашки ҳазор тӯтии шукр шикан азуаст

رشک هزار طوطی شکر شکن ازوست

Гуфто ки хӯни ман ба қиёмат аз ӯ махоҳ

گفتا که خون من به قیامت از او مخواه

То рӯзи ҳашар дар дили ман ин сухан азуаст

تا روز حشر در دل من این سخن ازوست

Осӯдаам чу аҳлӣ аз он ёри длнўоз

آسوده ام چو اهلی از آن یار دلنواز

Косоиши дили сад ҳамчу ман азуаст

کاسایش دل صد همچو من ازوست