Хуршеди сифат бо ҳамаи каси меҳри намое

بیا که می‌کُشدم درد آرزومندی

Чун теғи занӣ аз сари кини сӯии ман ое

طبیب درد منی در بمن چه می‌بندی

То воқиф ҳолам бидиҳам ҷони бтў каз шавқ

مرا گریز چو از بندگی میسر نیست

Ман хеш фаромӯш кунам чун ту биёе

تو را گزیر نباشد هم از خداوندی

Бошад ки бичинам гулӣ аз чамани васл

ز بس که غیرت حسنت غیور کرد ای شمع

Имрӯз ки сармастӣ ва дар айни сафойӣ

ز برق حسن خود آتش به عالم افکندی

Он оинаи рӯеи ту ки аз сайқали абрӯ

گهی چو سرو زدی ریشه در دل و جانم

Занг аз дилу гирди ғамам аз ҷон бизадойӣ

که خار خار امیدم ز بیخ بر کندی

Ман тоири гулзори биҳиштами зи ғами озод

اسیر هجر تو را آرزوی مردن خویش

Аз сунбули кокули ту марои доми балое

چو آرزوی خلاصی است در دل بندی

Ҳаргиз нафитад бар сари ман сояи бахтӣ

عجب مدار جداییّ یوسف از یعقوب

Анқо шудӣ аитоири иқболи куҷое

به کوی عشق چه بیگانگی چه فرزندی

Аҳлӣ агар он бути назарӣ бо ту надорад

هزار تجربه کردیم و عاقبت اهلی

Ғам нест магари ғофил аз алтофи худоӣ

علاج ما شکری بود از آن لب قندی