зи қомати ту чгўим ки Фтнҳо бархест

ز قامت تو چگویم که فتنها برخاست

Қиёматаст ки дар рӯзгор мо бархест

قیامت است که در روزگار ما برخاست

Агар сафои талабии коми дили мҷўӣ ки ёр

اگر صفا طلبی کام دل مجوی که یار

Чу дар канор нишаст аз миён сафо бархест

چو در کنار نشست از میان صفا برخاست

Ба ҳар чаман ки чу об равон хиромедӣ

به هر چمن که چو آب روان خرامیدی

Паии қиёми ту сарви сеӣ ба по бархест

پی قیام تو سرو سهی به پا برخاست

Вафо на аз ту ки аз ҳеҷ кас наме байнам

وفا نه از تو که از هیچ کس نمی بینم

Чаҳ ҳолатаст ? магар аз ҷаҳон вафо бархест

چه حالت است؟ مگر از جهان وفا برخاست

Ҷаҳони бкоми ту аҳлӣ кунун шавад кони сарв

جهان بکام تو اهلی کنون شود کان سرو

Нишаст бо туу бахт аз сар ҷафо бархест

نشست با تو و بخت از سر جفا برخاست