Тугар парвонае ҳамчун халили оташ гулистон аст

تو گر پروانه‌ای همچون خلیل آتش گلستان است

Ки зоҳир оташаст он шамъу пинҳони об ҳайвон аст

که ظاهر آتشست آن شمع و پنهان آب حیوان است

Маро дар водии меҳнат , ғами мурдан куҷо бошад

مرا در وادی محنت، غم مردن کجا باشد

Дар ин раҳи зиндагӣ сахтаст варна мурдан осон аст

در این ره زندگی سخت است ورنه مردن آسان است

Касе кӯи айб ман кардӣ чу дид он теғи мижгон ро

کسی کو عیب من کردی چو دید آن تیغ مژگان را

Ҳазораш рахна дар дил карду сахт акнӯн дар он ҷон аст

هزارش رخنه در دل کرد و سخت اکنون در آن جان است

Махӯр дар зулмати олами фиреб аз чашмаи меҳраш

مخور در ظلمت عالم فریب از چشمه مهرش

Саробаст ин ки пиндории ту оби Хизр рахшон аст

سراب است این که پنداری تو آب خضر رخشان است

Чаро Юсуф кунад айби Зулайхо ,гар дарди ҷайбаш

چرا یوسف کند عیب زلیخا، گر درد جیبش

Ки домани гир ӯ охири ҳамин чок гиребон аст

که دامن گیر او آخر همین چاک گریبان است

Чароғи ҳиммати зоҳид чу барқи андак сабот омад

چراغ همت زاهد چو برق اندک ثبات آمد

Дро дар сояи соқӣ ки ӯ хуршед тобон аст

درآ در سایه ساقی که او خورشید تابان است

Ба сайли гиряи аҳлиро сар омад умр ва он мискин

به سیل گریه اهلی را سر آمد عمر و آن مسکین

зи хуноби ҷигари чашмаш ҳануз олӯда амон аст

ز خوناب جگر چشمش هنوز آلوده امان است