Хат чу меҳри гё то намӯдае мо ро

خط چو مهر گیا تا نموده‌ای ما را

Ҳазор меҳр ва муҳаббат фузудае мо ро

هزار مهر و محبت فزوده‌ای ما را

Ҷафо намӯда ?ут акнӯн тариқ риндӣ нест

جفا نمودنت اکنون طریق رندی نیست

Чунон намо ки дар аввал намӯдае мо ро

چنان نما که در اول نموده‌ای ما را

Агар ҳадиси парӣ бар забон мо бигузашт

اگر حدیث پری بر زبان ما بگذشت

Ба ҷони дӯст ки дар дил ту бӯдае мо ро

به جان دوست که در دل تو بوده‌ای ما را

Ба хандае ки аз он писта даҳан кардӣ

به خنده‌ای که از آن پسته‌ی دهن کردی

Дарии зи олами маънии гушӯдае мо ро

دری ز عالم معنی گشوده‌ای ما را

Чаҳ ҳоҷатаст ки лофем аз вафо чун ту

چه حاجت است که لافیم از وفا، چون تو

Ба садҳазори ҷафои озмудае мо ро

به صدهزار جفا آزموده‌ای ما را

Саг тӯйем ки аз лутфу покдомонӣ

سگ توییم که از لطف و پاکدامانی

Ғубор аз оинаи дили задудае мо ро

غبار از آینه دل زدوده‌ای ما را

Ба ишва гуфт ки аҳлигар аз ту дил барадем

به عشوه گفت که اهلی گر از تو دل بردیم

Ту ҳам ба лутфи сухани дили рабӯдае мо ро

تو هم به لطف سخن دل ربوده‌ای ما را