Ман ки чун шамъи зи доғи ту садум равшанӣ аст

من که چون شمع ز داغ تو صدم روشنی است

Гар бгрими зи ғамати ғояттар доманӣ аст

گر بگریم ز غمت غایت تر دامنی است

Шаби чароғи ғами дил аз дар дилҳо талабанд

شب چراغ غم دل از در دلها طلبند

Варна Маҳмӯд чикораш ба дар гулханӣ аст

ورنه محمود چکارش به در گلخنی است

Ин чаҳ саҳараст ки он оҳӯии сайди афкани ту

این چه سحرست که آن آهوی صید افکن تو

Худ бихобасту садаши ғамзаи бсид афканӣ аст

خود بخواب است و صدش غمزه بصید افکنی است

Офтобии туу касро набӯд тоби назар

آفتابی تو و کس را نبود تاب نظر

Магари он кас ки чу ойӣнаи дилаш оҳанӣ аст

مگر آن کس که چو آیینه دلش آهنی است

эй зи ҷони поктар он лаъл меолуд бануш

ای ز جان پاک تر آن لعل می آلود بنوش

Каз камӣнгоҳи дилами васваса дар раҳзанӣ аст

کز کمینگاه دلم وسوسه در رهزنی است

Ҳамаи каси дарди дили худ ба табибон гуфтанд

همه کس درد دل خود به طبیبان گفتند

Қиссаи дарди дили мост ки но гуфтанӣ аст

قصه درد دل ماست که نا گفتنی است

Аҳлӣ аз захм рақибаст зи раҳмати маҳрӯм

اهلی از زخم رقیب است ز رحمت محروم

Ғояти дӯстии муддаӣон душманӣ аст

غایت دوستی مدعیان دشمنی است