Срўмн , сад хорам аз дасти ту дар по рафта аст

سرومن، صد خارم از دست تو در پا رفته است

Дасти ман гир аз карам чун поем аз ҷо рафта аст

دست من گیر از کرم چون پایم از جا رفته است

Баъд аз ин хоҳад зи сҳросил хӯн омад бшҳр

بعد از این خواهد ز صحراسیل خون آمد بشهر

Бскаҳи хӯни дили зи чашми мо бсҳрор рафта аст

بسکه خون دل ز چشم ما بصحرار رفته است

Ҳечкасро хорӣ аз дасти ғамат бар по нарафт

هیچکس را خاری از دست غمت بر پا نرفت

Ҳар чаҳ рафт аз захми бедоди ту бар мо рафта аст

هر چه رفت از زخم بیداد تو بر ما رفته است

Офтоби ман агар аз рӯй зин гардад баланд

آفتاب من اگر از روی زین گردد بلند

Паст гардад кори ма ҳар чанд боло рафта аст

پست گردد کار مه هر چند بالا رفته است

Кас биўсФ нанигарад аз гармии бозори ту

کس بیوسف ننگرد از گرمی بازار تو

Балки чун Юсуфи ҳазор ӣнҷои бсўдор рафта аст

بلکه چون یوسف هزار اینجا بسودار رفته است

Хусравонро орзӯии лаъли ширини ту кишт

خسروان را آرزوی لعل شیرین تو کشت

Кӯҳкани дрўодии ҳасрат на танҳо рафта аст

کوهکن دروادی حسرت نه تنها رفته است

Дар сари кӯй батон аҳлӣ гар рафт рафт

در سر کوی بتان اهلی گر رفت رفت

Сад ҳазорон дайну дили ӣнҷои биғмор рафта аст

صد هزاران دین و دل اینجا بیغمار رفته است