Он шамъ ки парвонаи сифати болу пурми сӯхт

آن شمع که پروانه صفت بال و پرم سوخت

Ҳаргоҳ ки дар хотирам ояд ҷигарами сӯхт

هرگاه که در خاطرم آید جگرم سوخت

Ҷузи сӯрат ӯ дар назарам ҳеҷ наёяд

جز صورت او در نظرم هیچ نیاید

Каз як нигаҳи он ма , ду ҷаҳон дар назарами сӯхт

کز یک نگه آن مه، دو جهان در نظرم سوخت

Аз ғайрати ағёри чароғи дилу ҷони мард

از غیرت اغیار چراغ دل و جان مرد

Кард аз рухи худ зиндау ғайрат дигарам сӯхт

کرد از رخ خود زنده و غیرت دگرم سوخت

эй шамъи шаби афрӯз ки монадӣ зи назари давр

ای شمع شب افروز که ماندی ز نظر دور

Бози ой ки бе рӯй ту оҳи саҳарами сӯхт

باز آی که بی روی تو آه سحرم سوخت

Дар ҷони манӣ ҳиҷру висолам чаҳ тафовут

در جان منی هجر و وصالم چه تفاوت

Муштоқии ҳарфи лаб ҳамчун шукрами сӯхт

مشتاقی حرف لب همچون شکرم سوخت

Ман будаму чашмитар аз айёму лабии хушк

من بودم و چشمی تر از ایام و لبی خشک

Дар хирманам оташ задӣу хушку терми сӯхт

در خرمنم آتش زدی و خشک و ترم سوخت

Гӯйанд ки аҳлӣ бхбр бош аз он шамъ

گویند که اهلی بخبر باش از آن شمع

То чашм задам барқи бало бе хабарами сӯхт

تا چشم زدم برق بلا بی خبرم سوخت