Манеҳ бхоки раҳ эй Юсуфи он кафи по ро

منه بخاک ره ای یوسف آن کف پا را

Қадам бидида мо на азиз кун мо ро

قدم به دیده ما نه عزیز کن ما را

Ту шамъи маҷлисӣ аз бодагар шӯии сари гарм

تو شمع مجلسی از باده گر شوی سر گرم

Ҷигар кабоб кунӣ ошиқони шайдо ро

جگر کباب کنی عاشقان شیدا را

Чун муддаии бабради кафи з дидани Юсуф

چون مدعی ببرد کف ز دیدن یوسف

Нигоҳ кун ки чаҳ бар дил расад Зулайхо ро

نگاه کن که چه بر دل رسد زلیخا را

Ба гашти боғ бар афшон чу шохи гули дастӣ

به گشت باغ بر‌افشان چو شاخ گل دستی

Ба рақси ори сеӣ қоматони раъно ро

به رقص آر سهی‌قامتان رعنا را

Туро ки ин шкрстон буд раво набӯд

تو را که این شکرستان بود روا نبود

Ки заҳри чашми диҳии тӯтии шкрхо ро

که زهر چشم دهی طوطی شکرخا را

Ҳлки он лаби лаълам ки чун сухан гуяд

هلاک آن لب لعلم که چون سخن گوید

зи осмон базмин оварад масеҳо ро

ز آسمان به زمین آورد مسیحا را

Ксикаҳ дид бихобат чу дидаи аҳлӣ

کسی که دید به خوابت چو دیده اهلی

Дигар бихоб на бинад дили шикеб ро

دگر به خواب نبیند دل شکیبا را