Онкии нур дида созад рӯй оташи нок ро

آنکه نور دیده سازد روی آتش‌ناک را

Серумаи чашми малоики сохт муштии хок ро

سرمه چشم ملائک ساخت مشتی خاک را

Гар дил одам набӯдӣ ҷилваи гоҳи ҳасан ӯ

گر دل آدم نبودی جلوه‌گاه حسن او

Бо гули одам чаҳ нисбат буд ҷони пок ро

با گِل آدم چه نسبت بود جانِ پاک را

Оҳ аз ин наққоши шӯрангез каз нақши баён

آه از این نقاش شورانگیزْ کز نقش بیان

Занг аз дил май баради ойӣнаи идрок ро

زنگ از دل می‌برد آیینه اِدراک را

То абад аз сӯрати ширини лабони прўизўор

تا ابد از صورت شیرین‌لبان پرویزوار

Дида аз ҳайрати бибандади хусрави афлок ро

دیده از حیرت ببندد خسرو افلاک را

Ҳар ки кард аз шукри лутфи худаш ширини забон

هر که کرد از شِکَّر لطف خودش شیرین زبان

Заҳр ҳасрат медиҳад нӯши лабаши тирёк ро

زهر حسرت می‌دهد نوش لبش تریاک را

эй ки май гӯйӣ , хироми қади хубони дили барад

ای که می‌گویی ، خَرامِ قدِّ خوبان دل بَرَد

Ин хиромидан ки дод он қомати чолок ро

این خرامیدن که داد آن قامت چالاک را

Гар накардӣ хӯни аҳлии чашми хубонро ҳалол

گر نکردی خون اهلی چشم خوبان را حلال

Теғи хунрезии надодии ғамза бебок ро

تیغ خونریزی ندادی غمزه بی‌باک را