Аз ки нолам ки фиғон аз дил ришаст маро

از که نالم که فغان از دل ریش است مرا

Ҳар балое ки буд аз дил хешаст маро

هر بلایی که بود از دل خویش است مرا

Шарбати васли ту безахм фироқӣ набӯд

شربت وصل تو بی زخم فراقی نبود

Лиззати нӯши пас аз талхӣ нешаст маро

لذت نوش پس از تلخی نیش است مرا

Ман ки бегонаам аз хешу муҳаббати сӯзам

من که بیگانه‌ام از خویش و محبت‌ سوزم

Чаҳ ғам аз меҳнати бегона ва хешаст маро

چه غم از محنت بیگانه و خویش است مرا

Магарами каъбаи умеди пас аз марг диҳанд

مگرم کعبه امید پس از مرگ دهند

Кин раҳи давр ва дарозӣаст ки пешаст маро

کاین ره دور و درازی است که پیش است مرا

Гар дил аз захми ҷафоӣ ту шавад риш чаҳ ғам

گر دل از زخم جفای تو شود ریش چه غم

Ҳрҳмтҳои ғамати мрҳм ришаст маро

مرحمت‌های غمت مرهم ریش است مرا

Гарчи хубони бмни хастаи ҷафо кам накунанд

گر چه خوبان به من خسته جفا کم نکنند

Шукри эзад ки вафо аз ҳама бешаст маро

شکر ایزد که وفا از همه بیش است مرا

Саҷда рӯй накӯи аҳлӣ агар бад кешӣ аст

سجده‌ی روی نکو اهلی اگر بد کیشی است

Бути пурситам чаҳ ғам аз миллат ва кешаст маро

بت پرستم چه غم از ملت و کیش است مرا