Он сарви ҳргаҳ аз назари ман гузашта аст

آن سرو هرگه از نظر من گذشته است

Гӯйӣ ки тирӣ аз ҷигари ман гузашта аст

گویی که تیری از جگر من گذشته است

Домони ноз бар зада чун сарв меравад

دامان ناز بر زده چون سرو میرود

Гӯйии зи ҷӯии чашмтар ман гузашта аст

گویی ز جوی چشم تر من گذشته است

Бар бесутуни зи тешаи Фарҳод кӣ гузашт

بر بیستون ز تیشه فرهاد کی گذشت

Онҳо ки аз ғамаши басари ман гузашта аст

آنها که از غمش بسر من گذشته است

Чун сояи сӯхт аз асари оташи дилам

چون سایه سوخت از اثر آتش دلم

Хуршед агар брҳгзри ман гузашта аст

خورشید اگر برهگذر من گذشته است

Аҳлӣ магӯ ҳазар кун аз он шӯхи сангдил

اهلی مگو حذر کن از آن شوخ سنگدل

Акнӯн ки кор аз ҳазари ман гузашта аст

اکنون که کار از حذر من گذشته است