Маро чу шабнам аз он мояи ҳаёт кам аст

مرا چو شبنم از آن مایه حیات کم است

Ки офтоби маро бо ман илтифот кам аст

که آفتاب مرا با من التفات کم است

Чаро чу оби ҳаёт аз лабам набахше ҷон

چرا چو آب حیات از لبم نبخشی جان

Магари даҳони ту аз чашмаи ҳаёт кам аст

مگر دهان تو از چشمه حیات کم است

Зкўаҳи миваи хӯбӣ чу ҷустам аз даҳанат

زکوه میوه خوبی چو جستم از دهنت

Лаб ту гуфт ки ин миваро зкўаҳ кам аст

لب تو گفت که این میوه را زکوه کم است

Бихандаи шукри лаълати наботро бишикаст

بخنده شکر لعلت نبات را بشکست

Бад-ӣни ҳаловати лаби кӯзаи набот кам аст

بدین حلاوت لب کوزه نبات کم است

Бҳсну халқу вафо чун ту одамӣ набӯд

بحسن و خلق و وفا چون تو آدمی نبود

На одамӣ ки малики ҳам бад-ӣни сифот кам аст

نه آدمی که ملک هم بدین صفات کم است

Халосии ман пер аз ғам ҷавонон нест

خلاصی من پیر از غم جوانان نیست

зи доми ишқи накӯёни раҳи наҷот кам аст

ز دام عشق نکویان ره نجات کم است

Саботи меҳр чаҳ ҷӯии зи глрхони аҳлӣ

ثبات مهر چه جویی ز گلرخان اهلی

Бирав ки навгули ин боғро сабот кам аст

برو که نوگل این باغ را ثبات کم است