Ки раҳ диҳад сӯии он соя эй маро

که ره دهد سوی آن سایه همای مرا

Бўсл ӯ ки расонади магари худои маро

به وصل او که رساند مگر خدای مرا

Бзлмти ғами ҳиҷр аз ҳаёти васлами давр

به ظلمت غم هجر از حیات وصلم دور

Фиғон ки Хизр раҳе нест раҳнамои маро

فغان که خضر رهی نیست رهنمای مرا

Саги туами зкрми ҷои бкўӣ хешам кун

سگ توام ز کرم جا به کوی خویشم کن

Чу дар ҳарими висол ту нест ҷои маро

چو در حریم وصال تو نیست جای مرا

Чу ғунчаи тнгдлми рухи намо ки ҳамчун гул

چو غنچه تنگ‌دلم رخ نما که همچون گل

Шукуфта дил кунад он рӯй длгшои маро

شکفته دل کند آن روی دلگشای مرا

Насими васли ту кӣ бар серум гул ифшоанд

نسیم وصل تو کی بر سرم گل افشاند

Расон бидида ғубории зи хокпои маро

رسان به دیده غباری ز خاک پای مرا

Дамии нмигзрд дар ғамати бмн чун абр

دمی نمی‌گذرد در غمت به من چون ابر

Ки нест гиряи зории баҳоиҳои маро

که نیست گریه زاری بهای های مرا

Аз ин сарочаи ғами шод кӣ шавад аҳлӣ ?

از این سراچه غم شاد کی شود اهلی؟

Магар дарӣ бигушоед аз он сарои маро

مگر دری بگشاید از آن سرای مرا