Оншмъ ки ҳасанаши дили арбоби вафои сӯхт

آنشمع که حسنش دل ارباب وفا سوخت

Дар ҳарки зад оташи рух ӯ ҷони марои сӯхт

در هرکه زد آتش رخ او جان مرا سوخت

Гуфтам ки чаро сӯхтӣам ханда занон гуфт

گفتم که چرا سوختی ام خنده زنان گفت

Аз шамъ напурсанд ки парвона чаро сӯхт

از شمع نپرسند که پروانه چرا سوخت

Онкас ки занад таънаи бмни зи оташи ишқаш

آنکس که زند طعنه بمن ز آتش عشقش

ӯрои худ азин оташи ҷонсӯзи куҷои сӯхт

اورا خود ازین آتش جانسوز کجا سوخت

Он маи дили ман сӯхт чаҳ дар ҳиҷр ва чаҳ дар васл

آن مه دل من سوخت چه در هجر و چه در وصل

Ин байн ки марои толеъи худ дар ҳамаи ҷои сӯхт

این بین که مرا طالع خود در همه جا سوخت

То ҷони марои сӯхти фурӯғи рухи он шамъ

تا جان مرا سوخت فروغ رخ آن شمع

Баси хирмани ушшоқ ки ин барқи балои сӯхт

بس خرمن عشاق که این برق بلا سوخت

То оҳ асирон Чехияанд бо рухи он гул

تا آه اسیران چکند با رخ آن گل

Каз оташи дилҳо ҷигари мурғи ҳавои сӯхт

کز آتش دلها جگر مرغ هوا سوخت

Аз ишқ ки ? аҳлӣаст туро гиря ндонем

از عشق که؟ اهلی است ترا گریه ندانیم

Баси гиряи ҷонсӯзи ту бории дили мо сӯхт

بس گریه جانسوز تو باری دل ما سوخت