Хубони ҳамаи маҳбӯби дил ва офат ҷонанд

خوبان همه محبوب دل و آفت جانند

Ҳарчанд ки ман васф кунам беҳтар аз онанд

هرچند که من وصف کنم بهتر از آنند

Дар абди ту ширини даҳани он Тифл назояд

در عبد تو شیرین دهن آن طفل نزاید

Каши чошнии шаҳд муҳаббат бичашонанд

کش چاشنی شهد محبت بچشانند

Тири ту нишони мардумаки дида мо кард

تیر تو نشان مردمک دیده ما کرد

Соҳиби назарон дар ҳамаи олам ба нишонанд

صاحب نظران در همه عالم به نشانند

Хӯн гиря кунад ҳарки шавад воқифи ҳолам

خون گریه کند هرکه شود واقف حالم

Пас ҳоли ман хастаи ҳамон ба ки ндонанд

پس حال من خسته همان به که ندانند

Аз мардумаки дидаи мо васф лабат пресс

از مردمک دیده ما وصف لبت پرس

Кандар сифати лаъли лабати хӯни бчконнд

کاندر صفت لعل لبت خون بچکانند

Ширини даҳанонро ғами Фарҳод ваашон нест

شیرین دهنان را غم فرهاد وشان نیست

Ҳарчанд ки аинтоиФаҳи дидеми ҳамонанд

هرچند که اینطایفه دیدیم همانند

Ғам нест ки аз баҳр батон дайн равад аз даст

غم نیست که از بهر بتان دین رود از دست

Дайни ману имони ман ин турфаи бтоннд

دین من و ایمان من این طرفه بتانند

Аҳлӣ ки зи хубон буд умеди ҳалокаш

اهلی که ز خوبان بود امید هلاکش

Вақтаст ки аз банд умедаш бурҳонанд

وقت است که از بند امیدش برهانند