Набӯд аз ошиқии бими маломати синаи ришон ро

نبود از عاشقی بیم ملامت سینه‌ ریشان را

Марои ишқи ту расво кард то ибрат шуд эшон ро

مرا عشق تو رسوا کرد تا عبرت شد ایشان را

Бапуш он шамъи рухи тарсам ки хубон аз ҳасад сӯзанд

بپوش آن شمع رخ ترسم که خوبان از حسد سوزند

Ҳасад доғӣаст каз Юсуф кунад бегонаи хуишон ро

حسد داغی است کز یوسف کند بیگانه خویشان را

Манеҳ рози дили мо бар забони шона бо зулфат

منه راز دل ما بر زبان شانه با زلفت

Чу зулф худ мазан барҳами дили ҷамъии парешон ро

چو زلف خود مزن بر هم دل جمعی پریشان را

Злъл мепрессатонро хабар набӯд

ز لعل می‌پرستت خودپرستان را خبر نبود

Чаҳ завқ аз шарбати кавсари мазоқи куфри кишон ро

چه ذوق از شربت کوثر مذاق کفر کیشان را

Здрди дарди он соқии дил аҳлӣаст осӯда

ز درد درد آن ساقی دل اهلی است آسوده

Ҷузи ин марҳам намесозад даруни синаи ришон ро

جز این مرهم نمی‌سازد درون سینه ریشان را