Ҷое ки Биҷӯш оради гули булбули зорӣ ро

جایی که بجوش آرد گل بلبل زاری را

Шояд ки чу мо сӯзади ҳасани ту ҳазорӣ ро

شاید که چو ما سوزد حسن تو هزاری را

Бишнос ҳақи ашгм каз оби ду чашми ман

بشناس حق اشگم کز آب دو چشم من

Бушковати гули хӯбии баси лолаи изорӣ ро

بشکفت گل خوبی بس لاله عذاری را

Аз ҷаври тугар нолами озурдаи шӯии ногуҳ

از جور تو گر نالم آزرده شوی ناگه

Кас ёр ниёзорад онгаҳ чу ту ёрӣ ро

کس یار نیازارد آنگه چو تو یاری را

Охири зшби ҳиҷрам субҳӣ нашудӣ равшан

آخر زشب هجرم صبحی نشدی روشن

Гар зонка асар будӣ субҳи шаби торӣ ро

گر زانکه اثر بودی صبح شب تاری را

Ҳосили зи гул васлам шуд чеҳраи зарди охир

حاصل ز گل وصلم شد چهره زرد آخر

Ночор хазон ояд ҳар боғу баҳорӣ ро

ناچار خزان آید هر باغ و بهاری را

Бетир ва камон уфтад сад сайди бхоки раҳ

بی تیر و کمان افتد صد صید بخاک ره

Гар майл шикор уфтад ҳчўни ту саворӣ ро

گر میل شکار افتد هچون تو سواری را

Сӯзи нафаси аҳлӣ дар оҳ ҳарифон нест

سوز نفس اهلی در آه حریفان نیست

Кин дард намебошад ҳар синаи Фкорӣ ро

کین درد نمی باشد هر سینه فکاری را