Муждаи гул чаҳ медиҳӣ ошиқи мустаманд ро

مژده گل چه میدهی عاشق مستمند را

Доғ диласт ҳар гулии мурғи асири банд ро

داغ دل است هر گلی مرغ اسیر بند را

Дӯди даруни ман турои дафъи газанди бас буд

دود درون من ترا دفع گزند بس بود

Ҷон касе чаҳ мекунӣ дӯди дили сапанд ро

جان کسی چه میکنی دود دل سپند را

Чанд зи баҳри сўзмни гарм чу барқ бигузарӣ

چند ز بهر سوزمن گرم چو برق بگذری

Сӯхтами охир эй писари тунди марони саманд ро

سوختم آخر ای پسر تند مران سمند را

Маст нае , чаҳ май чамади қади хуши ту гуё

مست نه ای، چه می چمد قد خوش تو گوئیا

Ҷилва ноз медиҳӣ сарви қади баланд ро

جلوه ناز میدهی سرو قد بلند را

То бтў лоф зад парии кас нигаҳаш наме кунад

تا بتو لاف زد پری کس نگهش نمی کند

Дид балӣ наме тавон мардуми худписанд ро

دید بلی نمی توان مردم خودپسند را

Сайди туам маро кашад ғайрати зулфи пари хамат

صید توام مرا کشد غیرت زلف پر خمت

Каз паии сайди дигарон ҳалқа кунӣ каманд ро

کز پی صید دیگران حلقه کنی کمند را

Ғам нахурӣ зсўзи мангар чу сапанд сӯзем

غم نخوری زسوز من گر چو سپند سوزیم

Зонка зсўхтни куҷои чора буд сапанд ро

زانکه زسوختن کجا چاره بود سپند را

Фоида ӣӣ нмидҳди гуфтани дарди дил ба халқ

فایده یی نمیدهد گفتن درد دل به خلق

Ҳам ту даво кунӣ магари аҳлии дардманд ро

هم تو دوا کنی مگر اهلی دردمند را