Ҷузи васл ҳавас нест чу парвонаи хасон ро

جز وصل هوس نیست چو پروانه خسان را

Кӯи шамъ ки оташ занад ин булҳавасон ро

کو شمع که آتش زند این بوالهوسان را

эй гул ки дамад аз нафаст буии бунафша

ای گل که دمد از نفست بوی بنفشه

Зинҳор макун ҳамди худ ҳеҷ касон ро

زنهار مکن همدم خود هیچ کسان را

Хунобаи ҳасрати ҳама точнд хӯрам ман

خونابه حسرت همه تاچند خورم من

Якбори ҳам ин мебичашон ҳмнФсон ро

یکبار هم این می بچشان همنفسان را

Он лаби гарм аз поФкнди сари зншм чанд

آن لب گرم از پافکند سر زنشم چند

Дар шаҳди гирифтории худ баси магасон ро

در شهد گرفتاری خود بس مگسان را

Шуд қофилау хастаи дилон ташна бимонаданд

شد قافله و خسته دلان تشنه بماندند

эй Хизр ба фарёди раси ин бози пасон ро

ای خضر به فریاد رس این باز پسان را

Сад наргис раъност ҳасуди чамани ту

صد نرگس رعناست حسود چمن تو

эй сарв ба пӯш аз гули рухи чашми хасон ро

ای سرو بپوش از گل رخ چشم خسان را

Аҳлии басари кӯии тўоши тарс асас нест

اهلی به سر کوی تواش ترس عسس نیست

Мастасту саги кӯчаи шуморади асасон ро

مست است و سگ کوچه شمارد عسسان را